سرمایهگذاری پرتفوی خارجی کانادا در اوراق بهادار کانادایی در ماه مارس به ۴.۶۲ میلیارد دلار رسید. این رقم کمتر از انتظار ۱۱.۴ میلیارد دلاری بود.
این نتیجه نشان میدهد خرید اوراق بهادار کانادا توسط سرمایهگذاران خارجی در این ماه کمتر از پیشبینیها بوده است. در این گزارش جزئیات بیشتری ارائه نشد.
این فاصله بزرگ با پیشبینیها در ماه مارس نشان میدهد سرمایهگذاران بینالمللی نسبت به داراییهای کانادایی محتاطتر شدهاند. کاهش تقاضا برای اوراق بهادار معمولاً به معنی تقاضای کمتر برای دلار کانادا است. بنابراین میتوان به راهبردهایی فکر کرد که از افت دلار کانادا در برابر دلار آمریکا سود میبرند؛ مثل خرید «اختیار خرید» (Call Option: قراردادی که حق—نه الزام—خرید را با قیمت مشخص تا زمان معین میدهد) روی جفتارز USD/CAD.
این داده ضعیف با موضع اخیر بانک مرکزی کانادا در تضاد است؛ این بانک در آوریل نرخ سیاستی خود را روی ۴.۷۵٪ نگه داشت و به «تورم چسبنده» (Sticky Inflation: تورمی که بهراحتی پایین نمیآید و برای مدت طولانی بالا میماند) اشاره کرد. فاصلهگرفتن «سیاست پولی انقباضی» (Hawkish: تمایل به نرخ بهره بالاتر برای مهار تورم) از شرایط اقتصادیِ در حال ضعیف شدن، اغلب باعث افزایش «نوسان بازار» (Volatility: شدت بالا و پایین شدن قیمتها) میشود. در چنین فضایی، ابزارهایی که از نوسان قیمت سود میبرند—مثل «استرادل» (Straddle: خرید همزمان اختیار خرید و اختیار فروش با قیمت اعمال و سررسید یکسان برای سود بردن از حرکت بزرگ قیمت در هر جهت) روی ETFهای ارزی—میتواند جذاب باشد.
دادههای تازه نیز این نگاه محتاطانه را تقویت میکند؛ تولید ناخالص داخلی کانادا در سهماهه اول بهطور غیرمنتظره ۰.۲٪ کاهش یافت. در مقابل، اقتصاد آمریکا همچنان قوی است و فدرال رزرو میگوید نرخها احتمالاً «بالاتر برای مدت طولانیتر» میماند. این «واگرایی سیاستی» (Policy Divergence: تفاوت مسیر نرخ بهره و سیاستهای بانکهای مرکزی) معمولاً محرک تقویت دلار آمریکا و تضعیف «لونی» (Loonie: نام رایج دلار کانادا) است؛ روندی که میتوان در «بازار آتی» (Futures: قرارداد معامله در آینده با قیمت از پیش تعیینشده) برای آن موقعیت گرفت.
