روپیه هند دوباره تضعیف شد و نرخ دلار/روپیه (USD/INR) دوباره به سمت 95.00 برگشت. این اتفاق پس از تداوم خروج سرمایهگذاران خارجی از بازار و بدتر شدن شرایط ریسکپذیری جهانی (یعنی کاهش تمایل بازارها به داراییهای پرریسک) رخ داد.
نفت برنت بالای 100 دلار برای هر بشکه ماند؛ چون در مذاکرات آمریکا و ایران پیشرفت روشنی دیده نشد و همچنین تأخیرهایی مرتبط با تنگه هرمز وجود داشت. افزایش قیمت نفت، ریسک بالا رفتن قیمت خردهفروشی سوخت در داخل (قیمت بنزین و گازوئیل برای مصرفکننده) را بیشتر کرد.
جریان سرمایهگذاری خارجیِ پرتفوی (سرمایهگذاری غیرمستقیم خارجی در سهام و اوراق) همچنان منفی بود؛ بهطوریکه در سال مالی جاری خروج از سهام به منفی 5 میلیارد دلار و خروج از اوراق بدهی به منفی 0.7 میلیارد دلار رسید. این تحولات با افزایش دوباره ریسکِ رشد نرخ USD/INR (یعنی احتمال بالا رفتن دلار نسبت به روپیه) در شرایط فعلی بازار ارتباط داشت.
از «النینو» بهعنوان یک منبع بالقوه فشار تورمی نام برده شد (النینو یک الگوی آبوهوایی است که میتواند بارندگی و تولید محصولات را تغییر دهد و از مسیر قیمت غذا به تورم فشار بیاورد). انتظار میرفت بازده اوراق بدهی دولتی معیار بالا بماند؛ چون بازارها احتمال سختگیرانهتر شدن سیاست پولی (یعنی افزایش نرخ بهره یا محدودتر شدن شرایط پولی) و ریسکهای مالی دولت را که به یارانههای بیشتر مرتبط است، در قیمتها لحاظ میکردند.
گزارشهای رسانهای به گفتگوهای بانک مرکزی درباره افزایش ذخایر ارزی (اندوخته ارز خارجی برای کنترل نوسانات بازار ارز) و جذب ورود سرمایه اشاره داشت. از جمله اقدامات مطرحشده، ایجاد یک تسهیلات برای ورود پول غیرمقیمها (سرمایه افراد و نهادهای خارج از هند) و حذف مالیات تکلیفی از نگهداری اوراق قرضه در خارج از کشور بود (مالیات تکلیفی یعنی مالیاتی که هنگام پرداخت/انتقال، از قبل کسر میشود).
