استراتژیست‌های OCBC، «سیم مو سیونگ» و «کریستوفر وُنگ»، انتظار دارند بازار ارزهای آسیایی هفته را با ضعف آغاز کند. به گفته آنها، دلیل این موضوع بازگشت نااطمینانی ژئوپلیتیک (ریسک‌های سیاسی-امنیتی بین کشورها)، تقویت قیمت نفت خام، کاهش تمایل سرمایه‌گذاران به ریسک (ریسک‌گریزی) و افزایش تقاضا برای دلار آمریکا است.

آنها می‌گویند ارزهای «پرنوسان» (high-beta؛ یعنی ارزهایی که در شرایط ریسک‌گریزی معمولاً بیشتر از بقیه افت می‌کنند) و ارز کشورهای «واردکننده خالص نفت» (یعنی بیش از صادرات، نفت وارد می‌کنند) آسیب‌پذیرترند؛ از جمله وون کره‌جنوبی (KRW)، بات تایلند (THB)، پزوی فیلیپین (PHP) و روپیه هند (INR). در مقابل، انتظار دارند ارزهای «کم‌نوسان‌تر» (lower-beta) مثل یوان برون‌مرزی چین (CNH؛ نسخه‌ای از یوان که عمدتاً خارج از سرزمین اصلی معامله می‌شود) و دلار سنگاپور (SGD) مقاوم‌تر باشند.

ازسرگیری محدود عبور از تنگه هرمز

آنها اشاره می‌کنند عبور محدود کشتی‌ها از تنگه هرمز از سر گرفته شده است. به باور آنها، این موضوع احتمال اینکه بازارها بدترین سناریوی اختلال شدید را «قیمت‌گذاری» کنند (یعنی در قیمت‌ها لحاظ کنند) کاهش می‌دهد و بنابراین به‌جای «فروش هیجانی و بی‌نظم» (sell-off)، احتمالاً بازار با افت ملایم‌تری باز می‌شود.

اگر درگیری‌ها ادامه پیدا کند و قیمت نفت بالا بماند (اما جهش شدید نکند)، آنها انتظار دارند توجه بازار به تفاوت «شرایط تجارت» (terms of trade؛ یعنی نسبت قیمت صادرات به واردات یک کشور که روی قدرت ارز اثر می‌گذارد) معطوف شود. در این چارچوب، دلار استرالیا (AUD) را به یورو (EUR) ترجیح می‌دهند و نسبت به ارزهای آسیاییِ واردکننده نفت از جمله KRW، INR، THB و PHP همچنان محتاط هستند.

با توجه به رشد اخیر نفت برنت (Brent؛ معیار جهانی قیمت نفت) به بالای ۹۵ دلار برای هر بشکه و عبور «شاخص دلار آمریکا» (US Dollar Index یا DXY؛ سنجه ارزش دلار در برابر سبدی از ارزهای مهم) از ۱۰۶.۵، انتظار می‌رود بسیاری از ارزهای آسیایی هفته را ضعیف‌تر آغاز کنند. نااطمینانی ژئوپلیتیک باعث افزایش تقاضای «دفاعی» برای دلار شده است (یعنی سرمایه‌گذاران برای حفظ ارزش دارایی‌ها به دلار پناه می‌برند).

سال گذشته دیده شد ارزهای پرنوسانِ واردکننده خالص نفت مثل وون کره و بات تایلند وقتی قیمت نفت برای مدتی بالا «چسبنده» ماند (یعنی سریع پایین نیامد)، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برای نمونه، وابستگی بالای کره‌جنوبی به واردات انرژی باعث شد وون در آن دوره در برابر دلار تا سطح بالاتر از ۱٬۳۸۰ تضعیف شود. معامله‌گران می‌توانند برای پوشش ریسک افت بیشتر، «اختیار فروش» (put؛ ابزاری مشتقه که حق فروش دارایی در قیمت مشخص را می‌دهد) روی ارزهایی مثل KRW، THB و INR را در نظر بگیرند.

ترجیح AUD به EUR

در مقابل، آنها ارز کشورهای صادرکننده انرژی مثل دلار استرالیا را می‌پسندند؛ ارزی که از قیمت‌های بالاتر کالاهای پایه (کامودیتی‌ها) منتفع می‌شود، به‌ویژه در مقایسه با بلوک‌هایی که واردکننده انرژی هستند مثل منطقه یورو. مازاد تجاری استرالیا ماه گذشته بهتر از انتظار بود و به ۱۲ میلیارد دلار استرالیا رسید؛ رشدی که به صادرات قوی «ال‌ان‌جی» (LNG؛ گاز طبیعی مایع‌شده برای حمل دریایی) و زغال‌سنگ نسبت داده می‌شود. این موضوع نگاه آنها را برای استفاده از راهبردهایی مانند «اسپرد اختیار خرید» (call spread؛ خرید و فروش هم‌زمان اختیار خرید در قیمت‌های متفاوت برای محدودکردن هزینه و سود/زیان) روی AUD/EUR تقویت می‌کند، با فرض اینکه فاصله عملکرد این دو ارز بیشتر شود.

به گفته آنها، یوان چین و دلار سنگاپور در این فضا احتمالاً مقاوم‌تر می‌مانند. «چارچوب پولی» قوی سنگاپور (سیاست‌گذاری پولی منظم و قابل پیش‌بینی) و «نظام ارزی مدیریت‌شده» چین (یعنی ارزش ارز با دخالت و هدایت سیاست‌گذار کنترل می‌شود) نوعی ضربه‌گیر در برابر شوک‌های بیرونی ایجاد می‌کند. بنابراین اینها ارزهایی نیستند که فعلاً قصد فروش استقراضی (short؛ شرط‌بندی روی افت قیمت) آنها را داشته باشند.

نکته اصلی این است که تا وقتی مسیرهای اصلی کشتیرانی باز هستند، حتی با افزایش هزینه بیمه، قیمت نفت بیشتر «بالا می‌ماند» تا اینکه از کنترل خارج شود. این یعنی احتمالاً بازار با حرکت تدریجی پیش می‌رود نه با وحشت ناگهانی؛ در نتیجه «اختیار معامله با سررسید بلندتر» (longer-dated options؛ قراردادهایی که زمان بیشتری تا پایان دارند) می‌تواند جذاب‌تر از شرط‌بندی‌های کوتاه‌مدت باشد. آنها اخبار را از نزدیک دنبال می‌کنند تا نشانه‌ای از کاهش تنش ببینند؛ اتفاقی که می‌تواند زمان مناسبی برای شناسایی سود از موقعیت‌های دفاعی باشد.