افزایش انتشار سهام به‌طور تاریخی معمولاً در نزدیکی سقف‌های بازار، دوره‌های اصلاح یا مراحل پایانی روندهای صعودی به اوج می‌رسد و این ریسک را بالا می‌برد که پس‌زمینه قدیمیِ عرضه در بازار سهام در حال تغییر باشد. دوره‌ای از انتشار پایین همراه با بازخریدهای بزرگ، عرضه خالص سهام را کاهش داده و به‌عنوان عامل حمایتی برای قیمت‌ها عمل کرده است. این دینامیک می‌تواند معکوس شود اگر فروش سهام جدید شتاب بگیرد؛ محرک‌هایی مانند شرکت‌های مرتبط با هوش مصنوعی، ورود شرکت‌های بزرگ خصوصی به بازار و افزایش انتشار از سوی گروه‌های از قبل پذیرفته‌شده.

ریسک اصلی این است که عرضه بیشتری درست زمانی وارد بازار شود که وضعیت پوزیشن‌گیری‌ها کشیده و فشرده است. گفته می‌شود خانوارها از نظر تاریخی در بالاترین سطوح تخصیص به سهام قرار دارند، در حالی‌که انتظارات سودآوری بالا است و بخش عمده بار روی فرضیات مربوط به حاشیه سود قرار گرفته است. اگر انتشار ناخالص افزایش یابد و همزمان پیش‌بینی‌های سود تضعیف شود، بازارهای سهام می‌توانند در برابر افت‌های ناگهانی و خلأهای نقدشوندگی آسیب‌پذیرتر شوند.

جهش انتشار سهام و ریسک عرضه در بازار

ما شاهد افزایش قابل‌توجهی در انتشار سهام هستیم؛ سیگنالی کلاسیک که اغلب پیش از اصلاح‌های بازار ظاهر می‌شود. داده‌های اخیر برای سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ نشان می‌دهد عرضه‌های ثانویه از سوی شرکت‌های S&P 500 نسبت به سال قبل نزدیک به ۴۵٪ رشد کرده‌اند؛ سریع‌ترین آهنگ رشد از اواخر ۲۰۲۱. این جهش عرضه، به‌ویژه از سوی شرکت‌های مرتبط با هوش مصنوعی، تهدید می‌کند که تقاضا را تحت‌الشعاع قرار دهد.

باد موافق ناشی از پایین بودن تعداد سهام و بازخریدهای تهاجمی اکنون در حال معکوس شدن است. مجوزهای بازخرید در S&P 500 کند شده و نسبت به سه‌ماهه اول ۱۵٪ کاهش یافته است، درست همزمان با ورود این موج سهام جدید به بازار. این تغییر از عرضه خالص منفی به عرضه خالص مثبت به این معناست که بازار باید سهام بیشتری را جذب کند، بدون آن‌که مکانیسم حمایتی اصلی خود را در همان اندازه داشته باشد.

پوزیشن‌گیری، شرط‌بندی روی نوسان و شباهت‌های تاریخی

در واکنش، ما برای هفته‌های پیش رو اقدام به خرید اختیار فروش (Put) روی شاخص‌های گسترده بازار مانند SPX و QQQ می‌کنیم. به‌نظر ما نوسان ضمنی کمتر از واقع قیمت‌گذاری شده و اختیار خرید (Call) شاخص VIX می‌تواند پوشش ریسک جذابی در برابر یک رویداد «خلأ ناگهانی» باشد. این موقعیت‌ها در صورتی حفاظت ایجاد می‌کنند که افزایش عرضه سهام شروع به فشار آوردن بر قیمت‌ها کند.

این الگو یادآور اواخر ۱۹۹۹ و اوایل ۲۰۰۰ است؛ زمانی که سیلی از عرضه‌های اولیه فناوری و عرضه‌های ثانویه، بازار را اشباع کرد درست پیش از آن‌که به سقف برسد. پوزیشن‌گیری سرمایه‌گذاران امروز نیز به شکل مشابهی کشیده است، به‌طوری‌که تخصیص خانوارها به سهام نزدیک به اوج‌های ۴۰ ساله قرار دارد. خریداران حاشیه‌ای کمی باقی مانده‌اند که بتوانند این عرضه تازه را جذب کنند.

انتظارات فعلی از سودآوری نیز بیش از حد خوش‌بینانه به نظر می‌رسد و فضای اندکی برای خطا باقی می‌گذارد. نسبت P/E فوروارد در بخش فناوری حوالی ۳۰ برابر در نوسان است و بر رشد قدرتمند حاشیه سود حساب باز کرده؛ رشدی که ممکن است محقق نشود. بنابراین، ما در حال بررسی فروش اسپردهای اختیار خرید خارج از پول (Out-of-the-money Call Spreads) روی نام‌های فناوریِ بیش‌ازحد پرتراکم در پرتفوی‌ها هستیم؛ اقدامی که در صورت توقف مومنتوم یا یک عقب‌نشینی جزئی می‌تواند سودآور باشد.