صادرات نفت از طریق تنگه هرمز به‌دلیل درگیری به‌شدت مختل شده است. بحرین، کویت و قطر بیشترین آسیب را دیده‌اند، در حالی‌که عربستان سعودی و امارات متحده عربی برای مقدار محدودی می‌توانند با مسیرهای جایگزین از تنگه عبور نکنند.

افزایش قیمت جهانی نفت می‌تواند بخشی از کاهش حجم صادرات عربستان سعودی، امارات متحده عربی و عمان را جبران کند. بازگشایی تنگه هرمز عامل کلیدی برای برگشت جریان صادرات به حالت عادی است.

از آنجا که «هیدروکربن‌ها» (نفت و گاز) سهم بزرگی از اقتصادهای خلیج فارس را تشکیل می‌دهند، انتظار می‌رود تولید ناخالص داخلی منطقه (GDP؛ مجموع ارزش کالا و خدمات تولیدشده) امسال کاهش یابد. گردشگری، حمل‌ونقل و املاک و مستغلات نیز تحت فشار هستند.

شرایط کلان اقتصادی (وضعیت کلی اقتصاد مثل رشد، تورم و بودجه) در خلیج فارس همچنان قوی است و «صندوق‌های ثروت ملی» (صندوق‌های سرمایه‌گذاری دولتی که درآمدهای نفتی را مدیریت می‌کنند) پشتوانه مهمی هستند. انتظار می‌رود این ذخایر به اقتصادها کمک کند شوک را جذب کنند.

در کوتاه‌مدت، دولت‌ها ممکن است هزینه‌کرد را به سمت حمایت داخلی هدایت کنند. این موضوع می‌تواند ورود سرمایه‌گذاری خارجی را کندتر کند، چون ریسک ژئوپلیتیک (ریسک ناشی از تنش‌ها و درگیری‌های سیاسی-امنیتی) همچنان بالا است.

با توجه به تداوم اختلال در تنگه هرمز، نوسان شدید در بازار انرژی می‌تواند برای معامله‌گران «مشتقه» فرصت ایجاد کند. مشتقه یعنی ابزارهای مالی که ارزششان از دارایی پایه (مثل نفت) می‌آید؛ مانند «قرارداد آتی» و «اختیار معامله». قراردادهای آتی نفت برنت (Brent futures؛ قرارداد خرید/فروش نفت برنت در تاریخ مشخص آینده) اکنون بالای ۱۱۵ دلار برای هر بشکه معامله می‌شوند؛ این سطح نشان‌دهنده شوک عرضه است که تقریباً ۱۸ میلیون بشکه در روز از ظرفیت صادرات را از دسترس خارج کرده است. ما معتقدیم استفاده از راهبردهای اختیار معامله با «ریسک محدود» (Defined-risk؛ حداکثر زیان از قبل مشخص است) مانند «اسپرد صعودی اختیار خرید» روی آتی برنت (Bull call spread؛ خرید یک اختیار خرید و همزمان فروش اختیار خرید دیگری در قیمت بالاتر برای کاهش هزینه) اقدام محتاطانه‌ای است تا از رشد بیشتر قیمت بهره برده شود و در عین حال زیان احتمالی سقف داشته باشد.

بازار به‌روشنی بین اقتصادهای خلیج فارس تفکیک قائل شده و کشورهایی را ترجیح می‌دهد که تا حدی می‌توانند تنگه را دور بزنند. یک راهبرد قابل اجرا در هفته‌های آینده «معامله جفتی» (Pair trade؛ خرید یک دارایی و فروش همزمان دارایی دیگر برای بهره‌گیری از اختلاف عملکرد) است؛ مثلاً خرید قراردادهای آتی شاخص کل بازار سهام عربستان (TASI futures؛ قرارداد آتی شاخص بورس عربستان) در برابر فروش شاخص بازار اصلی کویت (Kuwait Premier Market Index؛ شاخص شرکت‌های بزرگ بورس کویت). داده‌ها نیز این دیدگاه را تأیید می‌کند: شاخص کویت از ابتدای ۲۰۲۶ بیش از ۱۵٪ افت کرده، در حالی‌که TASI مقاوم‌تر بوده است؛ به‌دلیل مسیرهای جایگزین صادرات عربستان و بهره‌مندی از قیمت‌های بالاتر نفت.

«نوسان ضمنی» (Implied volatility؛ برآورد بازار از شدت نوسان آینده که در قیمت اختیار معامله دیده می‌شود) در اختیارهای نفت خام به سطحی جهش کرده که سال‌ها ندیده بودیم؛ بنابراین خرید مستقیم اختیار خرید یا اختیار فروش بسیار گران تمام می‌شود. هرچند فروش این «حق‌بیمه» بالا وسوسه‌کننده است (Premium؛ مبلغی که خریدار اختیار به فروشنده می‌پردازد)، اما خطر تشدید یا آرام‌شدن ناگهانی تنش‌ها این کار را به قمار پرخطر تبدیل می‌کند. به همین دلیل، تمرکز ما روی «اسپردها» است (Spreads؛ ساختارهایی با ترکیب چند اختیار برای کاهش هزینه و ریسک) تا اثر «افت ارزش زمانی» کمتر شود (Time decay؛ کاهش تدریجی ارزش اختیار با نزدیک شدن به سررسید) و هزینه ورود به موقعیت پایین بیاید.