استراتژیست رابوبانک می‌گوید قیمت‌گذاری فعلی بازار نشان می‌دهد درگیری ایران و هرگونه اختلال در تنگه هرمز را تا حد زیادی «حل‌وفصل‌شده» فرض کرده‌اند. او سناریوهایی را از «پیروزی گسترده آمریکا بر ایران» تا هفته دوم یا سوم آوریل، تا محاصره‌های طولانی‌تر و گسترش درگیری ترسیم می‌کند و می‌گوید بخشی از ریسک‌ها بیشتر در معاملات واقعیِ نفت (خریدوفروش فیزیکی محموله‌ها) دیده می‌شود تا در بازار آتی.

استرالیا پس از آتش‌سوزی در یکی از دو پالایشگاه نفت خود، قرار است بیش از قبل به واردات انرژی متکی شود؛ آن هم در شرایطی که در تاسیسات غربیِ باقی‌مانده نیز حادثه‌های تکراری رخ داده است. گزارش از هشدار درباره کمبود گازوئیل (دیزل) که می‌تواند فعالیت معدن‌کاری را مختل کند می‌گوید و آن را به کاهش توان پالایش داخلی ربط می‌دهد.

در اروپا، بروکسل به کشورهای عضو اتحادیه اروپا هشدار داد سوخت را در داخل مرزهای خود «احتکار» نکنند؛ در حالی که پیش‌تر پیام این بود که خطری از بابت بحران انرژی وجود ندارد. همچنین گفته می‌شود کمیسیون اروپا در حال بررسی مالیات بالاتر برای سوخت‌های فسیلی (نفت، گاز، زغال‌سنگ) نسبت به برق است تا گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر (مثل خورشیدی و بادی) را تشویق کند، در حالی که کشورهای عضو در بحران فعلی عملاً به سمت کاهش فشارها بر سوخت‌های فسیلی رفته‌اند.

می‌بینیم بازار آتی نفت طوری قیمت‌گذاری می‌کند که گویی درگیری ایران تا هفته آینده حل می‌شود؛ به‌طوری‌که نفت برنت از اوج‌های ماه مارس ۲۰۲۶ عقب‌نشینی کرده و حوالی ۱۰۵ دلار برای هر بشکه قرار گرفته است. این با واقعیت بازار فیزیکی همخوان نیست؛ جایی که خطر بسته‌شدن طولانی‌مدت تنگه هرمز همچنان بسیار بالاست. آرامش فعلی در بازار آتی شکننده است؛ شبیه ثبات کوتاهی که اواخر ۲۰۲۵ دیدیم، پیش از تشدید تازه تنش‌ها.

این یعنی خودِ نوسان قیمت می‌تواند موضوع معامله باشد، چون ظاهراً بیش از حد ارزان قیمت‌گذاری شده است. با پایین آمدن شاخص نوسان نفت خام CBOE (شاخصی که شدت بالا و پایین شدن قیمت نفت را از روی قیمت اختیارها نشان می‌دهد) به زیر ۴۰، با وجود تقابل دریایی ادامه‌دار، «اختیار خرید»های بلندمدت (قراردادی که حق خرید در قیمت مشخص در آینده را می‌دهد) روی WTI و برنت برای پوشش ریسک شوک عرضه جذاب به نظر می‌رسد. شرط‌بندی روی افزایش قیمت می‌تواند سود قابل‌توجهی بدهد اگر بازار ناچار شود با واقعیتی روبه‌رو شود که تا اینجا نادیده گرفته است.

باید فراتر از نفت خام، به فرآورده‌های پالایشی هم نگاه کرد؛ به‌ویژه دیزل. آتش‌سوزی اخیر در پالایشگاه لیتون استرالیا مشکل جهانی ظرفیت پالایش (توان تبدیل نفت خام به بنزین، گازوئیل و…) را برجسته می‌کند؛ در حالی که این کشور از قبل بیش از ۹۰٪ سوخت پالایش‌شده مورد نیازش را وارد می‌کرد. این می‌تواند فرصتی در «کرک‌اسپرد/حاشیه پالایش» باشد؛ یعنی معامله‌ای که روی این فرض انجام می‌شود که قیمت دیزل سریع‌تر از قیمت نفت خام بالا می‌رود.

در اروپا، می‌بینیم سیاست با ضرورت‌های بازار در تضاد قرار گرفته است؛ بروکسل به سمت مالیات بالاتر بر سوخت‌های فسیلی می‌رود، هم‌زمان با هشدار درباره کمبودها. داده‌های اخیر یوروایل‌استاک (گزارش آماری ذخایر نفت و فرآورده‌ها در اروپا) در اوایل آوریل ۲۰۲۶ نشان داد ذخایر «میان‌تقطیرها» (محصولاتی مثل گازوئیل و سوخت جت که در میانه محدوده تقطیر پالایشگاه قرار می‌گیرند) به پایین‌ترین سطح ۱۵ ساله رسیده و منطقه را در برابر هر اختلال عرضه بسیار آسیب‌پذیر کرده است. این متغیر سیاسی لایه دیگری از ریسک افزایش قیمت ایجاد می‌کند که ممکن است مدل‌های معامله‌گری خودکار (الگوریتم‌هایی که با قواعد از پیش‌تعریف‌شده خریدوفروش می‌کنند) آن را درست نبینند.