وزارت کار آمریکا اعلام کرد تعداد درخواست‌های جدید بیمه بیکاری در آمریکا در هفته منتهی به ۱۸ آوریل به ۲۱۴ هزار مورد رسید. این رقم ۶ هزار مورد بیشتر از رقم بازنگری‌شده هفته قبل است که از ۲۰۷ هزار به ۲۰۸ هزار اصلاح شد.

بیکاری تحت پوشش (تعداد افرادی که همچنان از بیمه بیکاری استفاده می‌کنند) با تعدیل فصلی در هفته منتهی به ۱۱ آوریل ۱.۸۲۱ میلیون نفر بود. این رقم ۱۲ هزار نفر بیشتر از سطح بازنگری‌شده هفته قبل است که از ۱.۸۱۸ میلیون به ۱.۸۰۹ میلیون تغییر کرد.

پس از انتشار گزارش، دلار آمریکا رشد درون‌روزی خود را در بازار ارز حفظ کرد. این داده‌ها حرکت مشخصی در بازار ایجاد نکرد و توجه همچنان به تحولات جنگ ایران و قیمت نفت خام معطوف بود.

به‌نظر ما آمار جدید درخواست‌های بیکاری، با ثبت ۲۱۴ هزار درخواست تازه، تأیید می‌کند که بازار کار آمریکا همچنان «فشرده» است؛ یعنی کارفرماها به نیروی کار نیاز دارند و پیدا کردن کار برای افراد نسبتاً آسان‌تر است. این عدد آن‌قدر بالا نیست که نشانه ضعف اقتصادی باشد و همچنان در محدوده باثباتی قرار دارد که در بخش زیادی از سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ دیده‌ایم. این ثبات باعث می‌شود فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا) انگیزه کمی برای کاهش نرخ بهره در آینده نزدیک داشته باشد.

این داده‌های باثبات اشتغال را باید در کنار آخرین گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI؛ معیار سنجش تورم خانوار) دید که نشان داد «تورم هسته» (تورم بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی) سرسختانه در سطح ۳.۶٪ مانده است. وقتی بازار کار قوی است و از سمت اشتغال فشاری برای کاهش تورم ایجاد نمی‌شود، انتظار می‌رود فدرال رزرو موضع «سیاست انقباضی» خود را حفظ کند؛ یعنی با نرخ بهره بالا و شرایط سخت‌تر تامین مالی، تقاضا را کنترل کند. در چنین فضایی، راهبردهای بازار مشتقه (ابزارهای مالی مبتنی بر قیمت دارایی‌های دیگر) که روی بالاماندن نرخ‌ها شرط می‌بندند می‌تواند منطقی باشد؛ برای مثال «فروش اختیار خرید» (Call) روی قراردادهای آتی SOFR ماه دسامبر. SOFR نرخ مرجع تامین مالی شبانه در آمریکا است و قرارداد آتی آن ابزاری برای معامله‌کردن انتظار بازار از نرخ‌های بهره آینده محسوب می‌شود.

واکنش کم‌رنگ بازار به داده‌های اشتغال نشان می‌دهد تمرکز جای دیگری است. محرک اصلی ریسک در حال حاضر، درگیری در ایران است که باعث شده قراردادهای آتی نفت برنت (معیار جهانی قیمت نفت) به‌طور پیوسته بالای ۹۵ دلار برای هر بشکه معامله شود. در گذشته، جهش سریع قیمت نفت در حد حدود ۱۵٪ طی یک فصل—مشابه آنچه از فوریه دیده‌ایم—اغلب پیش از افزایش شدید نوسان بازار رخ داده است.

با این حساب، «نوسان ضمنی» (Implied Volatility؛ نوسان مورد انتظار بازار که از قیمت اختیار معامله استخراج می‌شود) در بازار سهام، که با شاخص VIX (شاخص ترس وال‌استریت) و قرار گرفتن آن حوالی ۱۵ سنجیده می‌شود، پایین به نظر می‌رسد. تهدید اصلی برای بازار، شوک بیرونی از سمت نفت است، نه نرم‌شدن تدریجی بازار کار آمریکا. بنابراین می‌توان به خرید «اختیار خرید VIX» یا اختیار معامله روی ETFهای نفت (صندوق‌های قابل معامله در بورس که قیمت نفت یا شرکت‌های نفتی را دنبال می‌کنند) برای پوشش ریسک (Hedge؛ کاهش اثر زیان احتمالی) در برابر تشدید ناگهانی تنش ژئوپلیتیک فکر کرد.

قدرت دلار آمریکا، با صعود شاخص DXY (شاخص ارزش دلار در برابر سبدی از ارزهای مهم) تا اوج دو ساله ۱۰۷.۵، هم از نرخ‌های بهره بالا حمایت می‌گیرد و هم از نقش آن به‌عنوان دارایی امن (Safe-haven؛ دارایی‌ای که در بحران‌ها تقاضا برای آن بالا می‌رود). گزارش باثبات بازار کار فقط یک عامل منفی احتمالی را از جلوی راه دلار برداشت. می‌توان با استفاده از «اختیار معامله ارز» (Currency Options؛ قراردادهایی برای خرید/فروش ارز در قیمت مشخص در آینده) روی تداوم این روند شرط بست، به‌ویژه در برابر اقتصادهایی که به قیمت‌های بالای انرژی حساس‌ترند.