نفت برنت در پی افزایش ریسکهای ژئوپلیتیک (تنشها و نااطمینانیهای سیاسی-امنیتی بین کشورها) دوباره به بالای ۱۰۰ دلار برای هر بشکه برگشت. این حرکت پیش از رأیگیری «قطعنامه اختیارات جنگی» (War Powers Resolution؛ سازوکاری در آمریکا که ادامه عملیات نظامی بدون مجوز صریح کنگره را محدود میکند) در ۲۹ آوریل و مرتبط با «عملیات خشم حماسی» (Operation Epic Fury) رخ میدهد.
این رأیگیری مشخص میکند آیا عملیات وارد مرحله «بدون مجوز» میشود یا نه. سقف قانون اساسی ۶۰روزه برای ادامه اینگونه عملیات قرار است در ۱ مه به پایان برسد.
ریسک ژئوپلیتیک، برنت را بالای صد دلار نگه داشت
اقدامهای آمریکا بر حفظ آزادی عمل نظامی پس از آن تاریخ متمرکز است. ریسکهای مطرحشده شامل «محاصره دوگانه» در تنگه هرمز (محدود شدن عبور کشتیها از دو سمت/دو مسیر) و توقف مذاکرات آتشبس آمریکا و ایران با میانجیگری پاکستان است.
قیمتگذاری بازار نشان میدهد احتمال یک درگیری طولانی وجود دارد که میتواند ۲۰٪ از عرضه جهانی نفت را در معرض تهدید نگه دارد. همچنین احتمال مسیر دیپلماتیک (راهحل سیاسی از طریق مذاکره) پیش از نشست ترامپ و شی در چین در اواسط مه هم در قیمتها دیده میشود.
با بازگشت برنت به بالای ۱۰۰ دلار، بازار در حال لحاظ کردن ریسک ژئوپلیتیک قابلتوجه است. تمرکز فوری بر رأیگیری ۲۹ آوریل درباره قطعنامه اختیارات جنگی است که تعیین میکند «عملیات خشم حماسی» ادامه پیدا کند یا نه و مستقیماً بر تهدید محاصره دوگانه اثر دارد. برای معاملهگران این یک رویداد دوحالته است؛ نتیجه احتمالاً باعث حرکت تند قیمت در یکی از دو جهت میشود.
«نوسان ضمنی» (Implied Volatility؛ نوسانی که از قیمت اختیار معاملهها برداشت میشود و انتظار بازار از نوسان آینده است) جهش کرده و شاخص نوسان نفت، یا OVX (شاخصی برای سنجش نوسان مورد انتظار در بازار اختیار معامله نفت)، به ۵۵ رسیده؛ سطحی که از اختلالهای بزرگ عرضه در سال ۲۰۲۲ دیده نشده بود. این یعنی بازار اختیار معامله انتظار دارد در ماه آینده نوسان روزانه حدود ۴ تا ۵ دلار برای هر بشکه باشد. بنابراین خرید «اختیار معامله» (Options؛ قراردادی که حق خرید/فروش را با قیمت مشخص تا زمان مشخص میدهد) گران است و معاملهگران میتوانند به جای آن از راهبردهایی مثل «اسپرد خرید» (Call Spread؛ خرید یک اختیار خرید و همزمان فروش اختیار خرید با قیمت بالاتر برای کاهش هزینه) استفاده کنند تا روی افزایش قیمت شرط ببندند و هزینه را محدود کنند.
موضعگیری و پوشش ریسک تا زمان رأیگیری
محاصره احتمالی تنگه هرمز نزدیک به ۲۱ میلیون بشکه در روز، یعنی حدود ۲۰٪ عرضه جهانی را در معرض خطر قرار میدهد. نمونه تاریخی جنگ خلیج فارس در ۱۹۹۰ نشان میدهد تهدید مشابه عرضه باعث شد قیمت نفت خام در کمی بیش از دو ماه بیش از دو برابر شود. این سابقه، نگرانی فعلی بازار و «پریمیوم ریسک» (Risk Premium؛ مبلغ اضافهای که قیمت به خاطر ریسکهای غیرعادی بالاتر میرود) موجود در قیمتها را توضیح میدهد.
در بازار «مشتقات» (Derivatives؛ ابزارهایی مثل قرارداد آتی و اختیار معامله که ارزششان از دارایی پایه مثل نفت میآید)، «کجی» (Skew؛ اختلاف قیمت اختیارها که نشان میدهد بازار کدام سمت را محتملتر میداند) به شکل بیسابقهای به سمت «اختیار خرید» رفته است؛ یعنی شرطهای صعودی خیلی بیشتر از شرطهای نزولی است. قیمت «اختیار خرید ۱۲۰ دلاری» برای تحویل ژوئن اکنون در سه سال گذشته بیشترین فاصله را نسبت به «اختیار فروش ۹۰ دلاری» دارد. این نشان میدهد معاملهگران برای جهش قیمت آمادهاند، اما این موقعیت شلوغ شده و در برابر برگشت تند قیمت آسیبپذیر است.
