نرخ USD/JPY روز پنج‌شنبه نزدیک ۱۵۹.۴۵ معامله شد؛ تغییر زیادی نسبت به روز قبل نداشت و پس از سه جلسه رشد، نزدیک به سقف‌های اخیر باقی ماند. تقاضا برای دلار آمریکا با تنش‌های ژئوپلیتیکی اطراف تنگه هرمز تقویت شده؛ تنش‌هایی که قیمت انرژی را بالا نگه داشته‌اند.

بالا رفتن قیمت نفت، انتظار فشار تورمی (افزایش عمومی قیمت‌ها) در آمریکا را بیشتر کرده است. بازارها احتمال کاهش زودهنگام نرخ بهره توسط فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا) را کمتر می‌دانند و اکنون احتمال بالایی می‌دهند که نرخ‌ها تا پایان سال بدون تغییر بماند.

داده‌های آمریکا از تقاضای دلار حمایت کرد

داده‌های آمریکا همچنین از تداوم روند نسبتاً باثبات رشد اقتصادی حکایت دارد. شاخص‌های PMI اس‌اندپی گلوبال (شاخص مدیران خرید؛ معیار سنجش وضعیت فعالیت کسب‌وکارها) نشان دادند رشد بخش تولید و خدمات بهتر از انتظار بوده است، با وجود اینکه درخواست‌های هفتگی بیمه بیکاری برای اولین بار کمی افزایش یافت.

ین ژاپن همچنان تحت فشار است، چون ژاپن به واردات انرژی وابستگی زیادی دارد. انتظارات برای سخت‌گیری سیاست پولی بانک مرکزی ژاپن (افزایش نرخ بهره یا کاهش حمایت‌های پولی) عقب افتاده و بازارها عمدتاً انتظار دارند در نشست بعدی تغییری رخ ندهد و شاید افزایش نرخ بهره به ماه‌های بعد موکول شود.

افزایش هزینه انرژی نگرانی از «تورم وارداتی» (بالا رفتن قیمت‌ها به‌دلیل گران شدن کالاهای وارداتی و تضعیف ارز) در ژاپن را بیشتر کرده است. تورم داخلی ژاپن نسبت به روندهای جهانی نسبتاً پایین‌تر مانده و این می‌تواند سرعت افزایش نرخ بهره را محدود کند.

مقام‌ها هشدار داده‌اند که نوسانات ین را از نزدیک زیر نظر دارند. این موضوع باعث احتیاط بازار نزدیک سطح ۱۶۰ شده، چون ریسک «دخالت ارزی» (ورود دولت/بانک مرکزی به بازار برای خرید یا فروش ارز و تغییر جهت قیمت) می‌تواند حرکت‌های تند بالای این سطح را کند کند.

واگرایی سیاستی و پیامدهای معاملاتی

داستان اصلی همان است: واگرایی سیاستی میان فدرال رزرو که نسبتاً «انقباضی» است (تمایل به نرخ بهره بالاتر برای مهار تورم) و بانک مرکزی ژاپن که «انبساطی» مانده (تمایل به حمایت از رشد با نرخ‌های پایین)، در حال بیشتر شدن است. قیمت‌گذاری بازار که در ابزار CME FedWatch دیده می‌شود (ابزار سنجش انتظارات بازار از مسیر نرخ بهره فدرال رزرو)، اکنون بیش از ۸۵٪ احتمال می‌دهد که فدرال رزرو تا پایان فصل سوم نرخ بهره را ثابت نگه دارد. این اختلاف بالای نرخ بهره بین آمریکا و ژاپن، انگیزه قوی برای نگه داشتن موقعیت خرید دلار در برابر ین ایجاد می‌کند.

اطلاعات تازه اقتصادی به فدرال رزرو اجازه می‌دهد موضع خود را حفظ کند؛ PMI خدمات اس‌اندپی گلوبال برای مارس به عدد ۵۴.۸ رسید که نشان‌دهنده رشد قوی است. این مقاومت اقتصادی در حالی رخ می‌دهد که تنش‌های تنگه هرمز، قراردادهای آتی نفت برنت را دوباره بالای ۱۱۵ دلار در هر بشکه برده است. قرارداد آتی (Futures) یعنی توافق خرید/فروش در آینده با قیمت مشخص. این افزایش نفت نگرانی تورمی را بالا نگه می‌دارد و باعث می‌شود فدرال رزرو محتاط بماند. ترکیب اقتصاد قوی و تورمی که سخت پایین می‌آید، به نفع دلار است.

در طرف مقابل، وابستگی ژاپن به واردات انرژی آن را در برابر نفت گران آسیب‌پذیر می‌کند، اما بانک مرکزی ژاپن فضای زیادی برای اقدام ندارد. با آخرین تورم هسته ژاپن (تورم بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی) در سطح نسبتاً پایین ۲.۲٪، فشار داخلی کافی برای افزایش محسوس نرخ بهره در کوتاه‌مدت دیده نمی‌شود. این وضعیت ین را در برابر دلاری با بازده بالاتر (دلار با نرخ بهره بالاتر) در معرض تضعیف بیشتر قرار می‌دهد.

در بازار مشتقه (ابزارهای مالی مثل اختیار معامله و قراردادهای آتی که ارزششان از دارایی پایه گرفته می‌شود)، این شرایط به استراتژی‌هایی اشاره دارد که از ادامه رشد آرام USD/JPY سود می‌برند؛ مثل خرید اختیار خرید (Call Option؛ حق خرید در قیمت مشخص) با قیمت اعمال (Strike؛ قیمتی که اختیار روی آن تنظیم می‌شود) حوالی ۱۶۱.۰۰. با این حال، نزدیک سطح ۱۶۰.۰۰ ریسک برگشت تند و ناگهانی به‌دلیل دخالت رسمی بسیار بالاست. بنابراین چیدن این موقعیت‌ها به شکل اسپرد صعودی اختیار خرید (Bull Call Spread؛ خرید یک اختیار خرید و هم‌زمان فروش اختیار خرید با قیمت اعمال بالاتر برای محدود کردن سود و زیان) روش محتاطانه‌تری برای مدیریت نوسان شدید است که دخالت می‌تواند ایجاد کند.

باید افت‌های سریع بهار ۲۰۲۴ را به یاد داشت؛ زمانی که مقام‌های ژاپنی برای دفاع از ارز پس از عبور اولیه از ۱۶۰، به‌طور برآوردی ۹.۸ تریلیون ین هزینه کردند. داده‌های تاریخی نشان می‌دهد این دخالت‌ها می‌تواند ظرف چند ساعت نرخ را ۳ تا ۵ ین پایین بیاورد و موقعیت‌های اهرمی (Leverage؛ معامله با پول قرضی/اعتبار که سود و زیان را چندبرابر می‌کند) را نابود کند. این سابقه، نگه داشتن موقعیت خرید مستقیم بالای ۱۶۰ را بسیار پرریسک می‌کند و نیاز به رویکردی با ریسک مشخص و محدود دارد.