MUFG گزارش داد که افزایش تنشهای آمریکا و ایران، از جمله تهدیدهای مرتبط با تنگه هرمز، ابهام درباره هرگونه حرکت به سمت صلح را بیشتر کرده است. در یادداشت این بانک آمده که این موضوع به ریسکهای ادامهدار برای عرضه نفت (یعنی احتمال کمبود یا اختلال در رساندن نفت به بازار) گره خورده است.
این بانک گفت تا وقتی ریسک درگیری باقی بماند، ارزهای آسیایی و داراییهای پرریسک منطقهای (مثل سهام و اوراقی که در شرایط استرس بازار بیشتر افت میکنند) ممکن است تحت فشار قرار بگیرند. همچنین به بهبود محدود در رفتوآمد نفتکشها از تنگه هرمز و احتمال عبور صادرات عراق از این مسیر اشاره کرد.
ریسکهای عرضه و زمانبندی اثر بر بازار
MUFG افزود حتی اگر تنگه هرمز کاملاً بازگشایی شود، رسیدن عرضه به بازار زمان میبرد. این بانک به برآورد بازه ۳ تا ۶ ماه اشاره کرد و گفت محصولات پتروشیمی (مواد و کالاهای ساختهشده از نفت و گاز که خوراک صنایعاند) بیشترین آسیب را میبینند.
در این یادداشت، سه عامل محدودکننده که میتواند به پایان جنگ کمک کند فهرست شد: مهمات (توان ادامه عملیات نظامی)، بازارها (فشار بازار و اقتصاد)، و انتخابات میاندورهای آمریکا (رویداد سیاسی که میتواند تصمیمگیریها را تغییر دهد). همچنین به ابهام درباره اینکه قیمت نفت از سطوح فعلی تا چه حد میتواند بالا برود اشاره شد.
اختلاف زیاد در انتظارات طرفهای درگیر یعنی مسیر صلح همچنان باریک و بعید است. تداوم تهدیدها درباره تنگه هرمز—که حدود یکپنجم عرضه نفت جهان از آن عبور میکند—بازار انرژی را عصبی نگه میدارد. بنابراین در هفتههای پیشِ رو نسبت به ارزهای آسیایی و داراییهای پرریسک منطقهای محتاط میمانیم.
با توجه به اینکه نفت برنت (معیار جهانی قیمت نفت خام) اکنون حدود ۱۰۵ دلار برای هر بشکه نوسان میکند، هر تشدید بیشتر میتواند جهش قابلتوجهی در قیمت ایجاد کند. با نگاه به اواخر ۲۰۲۵، دیدیم که تهدیدهای اولیه علیه تنگه ظرف کمتر از دو هفته باعث رشد ۱۰ درصدی قیمت نفت شد. معاملهگران میتوانند خرید «اختیار خرید» (Call Option: قراردادی که حقِ خرید دارایی با قیمت مشخص تا زمان معین میدهد) روی «قراردادهای آتی نفت» (Futures: قرارداد خرید/فروش در آینده با قیمت از پیش تعیینشده) را در نظر بگیرند تا از رشد احتمالی سود ببرند و همزمان ریسک را محدود کنند.
پوشش ریسک ارز و سهام در منطقه
این فشار مداوم بر قیمت انرژی مستقیماً به کشورهای بزرگ واردکننده نفت در آسیا، مانند کرهجنوبی و هند، آسیب میزند. «وون» کره (واحد پول کرهجنوبی) همین فصل بیش از ۴٪ در برابر دلار تضعیف شده که نشاندهنده فشار اقتصادی است. به نظر ما خرید «اختیار فروش» (Put Option: قراردادی که حقِ فروش دارایی با قیمت مشخص تا زمان معین میدهد) روی وون یا «روپیه» هند میتواند پوشش ریسک مناسبی در برابر افت بیشتر ارزش ارز باشد.
تهدید همزمانِ هزینه بالای انرژی و ریسک ژئوپلیتیک (ریسک ناشی از تنشها و تصمیمهای سیاسی-امنیتی) روی بازارهای سهام منطقه نیز فشار میآورد. حتی اگر امروز راهحل پیدا شود، عادی شدن زنجیرههای عرضه نفت و پتروشیمی ماهها زمان میخواهد و بهبود واقعی را عقب میاندازد. به همین دلیل، خرید اختیار فروش روی شاخصهایی مانند KOSPI 200 (شاخص سهام شرکتهای بزرگ کره) میتواند راهی محتاطانه برای بیمهکردن پرتفوی در برابر افت بازار باشد.
در مجموع، ابهام بالاتر یعنی «نوسان ضمنی» بیشتر (Implied Volatility: میزان نوسانی که قیمت اختیار معامله برای آینده پیشبینی میکند). از آن میتوان مستقیم معامله کرد. با توجه به ماهیت دوحالته درگیری (اخبار میتواند ناگهان بازار را بالا یا پایین ببرد)، استفاده از «ابزارهای مشتقه» (Derivatives: قراردادهایی که ارزششان از دارایی پایه مثل نفت یا شاخص سهام میآید) که از حرکت بزرگ قیمت سود میبرند جذاب است. راهبردهایی مثل «استرادل خرید» (Long Straddle: خرید همزمان اختیار خرید و اختیار فروش برای یک دارایی و یک سررسید تا از حرکت بزرگ در هر جهت سود بگیرد) روی ETFهای بزرگ انرژی (صندوق بورسی قابل معامله که سبدی از سهام/داراییهای بخش انرژی را دنبال میکند) میتواند سودآور باشد و از حرکت شدید قیمت در هر جهت ارزش بگیرد.
