شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) ملی ژاپن، بدون احتساب غذا و انرژی، در ماه مارس نسبت به سال قبل ۲.۴٪ افزایش یافت. این رقم نسبت به ۲.۵٪ قبلی کاهش نشان میدهد.
کاهش اخیر «تورم هسته» ژاپن (یعنی تورم پس از حذف اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی) به ۲.۴٪ نشان میدهد فشارهای قیمتی شاید به سقف نزدیک شده و کمی فروکش کرده باشد. در نتیجه، فوریت بانک مرکزی ژاپن برای افزایش تند و سریع نرخ بهره کمتر میشود. این داده بهعنوان نشانهای تلقی میشود که باید از شرطبندی روی یک موج سریع افزایش نرخها در سهماهه دوم ۲۰۲۶ عقبنشینی کرد. این موضوع با فضای «انقباضیتر» بازار (یعنی انتظار سیاست پولی سختگیرانهتر و افزایش نرخ بهره) که بعد از تغییر مسیر سیاستی سال ۲۰۲۴ شکل گرفته بود، در تضاد است.
پیامدها برای استراتژی ارزی
برای معاملهگران ارز، این وضعیت جذابیت «کری ترید ین» را تقویت میکند؛ یعنی سرمایهگذار با نرخ بهره پایین در ین وام میگیرد و در ارزهایی با سود/بازده بالاتر سرمایهگذاری میکند. فاصله نرخ بهره با آمریکا احتمالاً بزرگ میماند؛ بهویژه که ین نزدیک ۱۶۰ در برابر دلار معامله میشود؛ سطحی که دههها دیده نشده بود. میتوان به راهبردهایی فکر کرد که از ین ضعیف یا باثبات سود میبرند؛ مثل فروش «اختیار خرید ین» (JPY Call Option: قراردادی که حق خرید ین با قیمت مشخص در آینده را میدهد) با قیمت اعمال «خارج از پول» (Out-of-the-money: یعنی قیمتی که در شرایط فعلی بازار به سود خریدار نیست) در برابر دلار.
این فضا برای سهام ژاپن مساعد است؛ بنابراین میتوان به گرفتن موقعیت خرید در «قراردادهای آتی نیکی ۲۲۵» فکر کرد (Futures: قرارداد خرید/فروش در آینده با قیمت از قبل مشخص). کندتر شدن روند افزایش نرخ بهره یعنی هزینه وامگیری شرکتها به آن سرعتی که ترسیده میشد بالا نمیرود و این از «حاشیه سود» شرکتها محافظت میکند؛ حاشیه سودی که در آخرین فصل گزارششده بهطور متوسط ۸٪ رشد کرده است. در سال ۲۰۲۵ بازارها خیلی نگران اثر افزایش نرخها بر سهام بودند، اما حالا این نگرانی کمتر شده است.
در بازار اوراق، کند شدن تورم یعنی «بازدهی» اوراق دولتی ژاپن (JGBs: اوراق قرضه دولت ژاپن) احتمالاً به تندیِ برآوردهای قبلی بالا نمیرود. بازدهی JGB دهساله که اکنون حدود ۱.۱٪ است، در کوتاهمدت کمتر محتمل است به ۱.۵٪ نزدیک شود. این ثبات باعث میشود ابزارهای «مشتقه» (Derivatives: قراردادهایی که ارزششان از دارایی پایه مثل اوراق یا نرخها میآید) که روی محدود ماندن بازه بازدهی شرط میبندند جذابتر از گرفتن موقعیت فروش مستقیم روی آتی JGB باشند.
آخرین دور مذاکرات دستمزد بهاره «شونتو» (Shunto: چانهزنی هماهنگ سالانه اتحادیهها و شرکتها در بهار) هم این روایت را تقویت میکند و نشان میدهد میانگین افزایش دستمزد حدود ۴.۶٪ بوده است. این رقم از نظر تاریخی قوی است و رشد «دستمزد واقعی» را حفظ میکند (یعنی رشد دستمزد پس از کسر اثر تورم)، اما نسبت به افزایش ۵.۲٪ سال ۲۰۲۵ کمتر است. کند شدن رشد دستمزد به بانک مرکزی فرصت بیشتری میدهد تا برای تصمیم بعدی صبر کند.
