رشد وامدهی بانکهای هند تا تاریخ ۱۶ مارس به ۱۶.۱٪ رسید؛ در حالیکه در دوره قبل ۱۳.۸٪ بود. این تغییر یعنی سرعت وامدهی بانکها بیشتر شده است.
افزایش رشد وامدهی به ۱۶.۱٪ نشانه روشنِ تقاضای قوی در اقتصاد است و میتواند بهطور مستقیم به نفع سهام بانکی باشد. به نظر ما این موضوع از سودآوری فصلیِ پیشِروی وامدهندگان بزرگ حمایت میکند. معاملهگران مشتقه (ابزارهای مالی که ارزششان از داراییهای پایه مثل شاخص یا سهام گرفته میشود) میتوانند این را سیگنال صعودی برای شاخص «نیفتی بانک» بدانند.
بهتر است خرید «اختیار خرید/کال» (قراردادی که حقِ خرید دارایی را با قیمت مشخص تا تاریخ معین میدهد) روی شاخص نیفتی بانک، یا روی بانکهایی مثل HDFC و ICICI، با سررسیدهای می و ژوئن را بررسی کنیم. گزینه دیگر، فروش «اسپرد اختیار فروشِ خارج از پول» است؛ یعنی همزمان یک اختیار فروش میفروشیم و یک اختیار فروش با قیمت اعمال پایینتر میخریم تا «حقبیمه» (مبلغی که از فروش اختیار دریافت میشود) بگیریم و روی این حساب کنیم که فضای مثبت، از قیمت سهام بانکی حمایت کند. این روش امکان بهرهگیری از رشد قیمت را میدهد و در عین حال ریسک را محدود میکند.
این رشد قوی اعتباری—بهخصوص وقتی تورم اخیر نزدیک ۵.۱٪ و کاهشناپذیر بوده—بانک مرکزی هند را تحت فشار میگذارد. با توجه به افزایشهای پیاپی نرخ بهره در ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، بانک مرکزی سابقه دارد برای سرد کردن اقتصادِ داغ وارد عمل شود. بنابراین انتظار کاهش نرخ بهره در کوتاهمدت احتمالاً باید به ماههای بعد موکول شود.
در نتیجه، بهتر است برای «نرخهای بهره بالاتر برای مدت طولانیتر» با استفاده از «سوآپ نرخ بهره» (قرارداد معاوضه جریان پرداخت بهره بین نرخ ثابت و نرخ شناور) موقعیت بگیریم. پرداخت نرخ ثابت در «سوآپ شاخص شبانه (OIS)» یعنی معامله مستقیم روی اینکه بازار احتمال ادامه سیاست انقباضی/سختگیرانه بانک مرکزی (هاوکیش؛ یعنی تمایل به نگه داشتن نرخ بهره بالا برای کنترل تورم) را در جلسه بعدیِ ژوئن بالاتر میبیند. افزایش «بازده اوراق» (نرخ سودی که سرمایهگذار از نگهداری اوراق میگیرد) نیز این نگاه را تقویت میکند؛ بازده اوراق ۱۰ساله دولت همین ماه به ۷.۲۱٪ رسیده است.
