به گفته دکتر «هنری هائو» تحلیلگر کومرتس‌بانک، چین نسبت به بسیاری از اقتصادهای آسیایی برای مقابله با اختلال در انرژی ناشی از تنش‌های خاورمیانه و ریسک‌های مربوط به تنگه هرمز آمادگی بیشتری دارد. این یادداشت به واردات متنوع نفت خام، ذخایر راهبردی بزرگ، و مصرف کمتر سوخت‌های فسیلی به ازای هر واحد تولید ناخالص داخلی (یعنی انرژی کمتری برای تولید هر مقدار محصول اقتصادی) اشاره می‌کند.

در سراسر آسیا، کشورها با نتایج متفاوت از «ذخایر راهبردی نفت» (ذخیره دولتی برای مواقع بحران عرضه) استفاده می‌کنند. ژاپن، کره‌جنوبی و تایوان ذخایر دولتی قوی دارند، اما هند، تایلند و فیلیپین موجودی محدودتری دارند و در برابر اختلال طولانی‌مدت عرضه آسیب‌پذیرترند.

چین به‌عنوان کشوری توصیف می‌شود که با استفاده از ذخایر و «اقدام‌های سیاستی» (مانند کنترل عرضه داخلی، مدیریت واردات، یا سیاست‌های حمایتی کوتاه‌مدت) اثر شوک‌های کوتاه‌مدت قیمت و عرضه را کمتر می‌کند. گفته می‌شود تداوم بی‌ثباتی ژئوپولیتیک همچنان فشار را بر این سپر کوتاه‌مدت حفظ می‌کند.

گفته می‌شود چین با متنوع‌سازی منابع، وابستگی به نفت خام خاورمیانه را کاهش داده و سهم خاورمیانه در واردات نفت خام چین در میان اقتصادهای بزرگ آسیایی کمترین است. گزارش می‌گوید سهم خاورمیانه در تأمین نفت خام چین از سال ۲۰۲۲ روند نزولی داشته است.

این گزارش اضافه می‌کند که «ترکیب انرژی» چین (سهم منابع مختلف مثل نفت، گاز، زغال‌سنگ و انرژی‌های تجدیدپذیر) در حال تغییر است؛ انرژی‌های تجدیدپذیر بیشتر شده و مصرف سوخت فسیلی به ازای هر واحد تولید ناخالص داخلی کمتر. همچنین اشاره می‌کند اثرات می‌تواند به تفکیک بخش‌ها متفاوت باشد و اگر نوسان‌ها ادامه پیدا کند، بخش حمل‌ونقل و صنایع شیمیایی بیشتر تحت فشار قرار می‌گیرند.

با توجه به تنش‌ها پیرامون تنگه هرمز، باید معامله‌هایی را در نظر گرفت که دارایی‌های چینی را نسبت به همسایگان آسیایی آسیب‌پذیرتر، در موقعیت بهتر قرار دهد. یک راهبرد، «معامله جفتی» (Pairs Trade؛ خرید یک دارایی و هم‌زمان فروش دارایی دیگر برای گرفتن عملکرد نسبی) است: خرید یوان چین در برابر یک سبد که در آن فروش ین ژاپن و وون کره‌جنوبی انجام می‌شود. این موقعیت با داده‌های مارس ۲۰۲۶ پشتیبانی می‌شود که نشان می‌دهد ژاپن هنوز ۸۸٪ نفت خام خود را از مسیر تنگه وارد می‌کند، در حالی که ارقام سه‌ماهه اول ۲۰۲۶ چین نشان می‌دهد وابستگی چین به خاورمیانه به ۴۲٪ کاهش یافته است.

خرید مستقیم «قراردادهای آتی» نفت برنت (Futures؛ قرارداد استاندارد برای خرید/فروش در آینده با قیمت مشخص) یا «اختیار خرید» (Call Option؛ حق خرید در قیمت مشخص تا تاریخ مشخص) نیز یک پوشش ریسک مستقیم در برابر شوک عرضه از ناحیه تنگه است. در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ دیدیم قیمت‌ها چقدر سریع به تنش‌های منطقه‌ای واکنش نشان دادند و هر اختلال در عبور نزدیک به ۲۱ میلیون بشکه در روز از هرمز، اثر فوری جهانی خواهد داشت. این ساده‌ترین راه برای گرفتن موقعیت نسبت به تشدید درگیری در منطقه است.

تاب‌آوری ساختاری چین (یعنی توان مقاومت بلندمدت به‌دلیل ساختار اقتصاد و انرژی) برای چین حاشیه امنی ایجاد می‌کند که همسایگانش کمتر دارند و بازارهای چین را به پناهگاه نسبتاً امن‌تری تبدیل می‌کند. هفته گذشته «اداره ملی ذخایر غذایی و راهبردی چین» تأیید کرد که ذخایر اکنون از ۹۰ روز واردات خالص (واردات پس از کسر صادرات) فراتر رفته است و در کوتاه‌مدت سپر قابل‌توجهی در برابر شوک‌های قیمتی ایجاد می‌کند. این موضوع، همراه با افزایش گزارش‌شده ۲۵٪ سالانه تولید انرژی‌های تجدیدپذیر تا فوریه ۲۰۲۶، استدلال مربوط به ثبات نسبی اقتصاد چین را تقویت می‌کند.

با این حال باید اثر نامتوازن در داخل اقتصاد چین را هم در نظر گرفت. تحلیل به ضعف در بخش حمل‌ونقل و صنایع شیمیایی اشاره می‌کند که نسبت به هزینه انرژی ورودی بسیار حساس‌اند. می‌توان این دیدگاه را با فروش «صندوق‌های قابل معامله در بورس» (ETF؛ صندوقی که مثل سهم در بورس معامله می‌شود) متمرکز بر صنایع شیمیایی چین یا با خرید «اختیار فروش» (Put Option؛ حق فروش در قیمت مشخص) روی شرکت‌های بزرگ هواپیمایی و کشتیرانی فهرست‌شده در شانگهای یا هنگ‌کنگ بیان کرد.