ریسکهای ژئوپلیتیکی تقاضای پناهگاه امن را بالا میبرد
تهران حملهها به همسایگان خلیج فارس را بیشتر کرد و تهدیدهایی مطرح شد؛ اسرائیل هم موج دوم حملهها با هدف زیرساختها در تهران را تأیید کرد. پیشتر دلار آمریکا در برابر ارزهای اصلی دیگر تضعیف شده بود؛ چون رئیسجمهور آمریکا دونالد ترامپ حملههای برنامهریزیشده به زیرساختهای انرژی ایران را پنج روز عقب انداخت و به «گفتوگوهای سازنده» با ایران اشاره کرد. وزیر امور خارجه ایران عباس عراقچی گفت هیچ ارتباطی با واشینگتن برقرار نشده است. دوشنبه هم رئیس مجلس ایران محمدباقر قالیباف گفت مذاکرهای انجام نشده و مشاور ارشد نظامی محسن رضایی گفت درگیری تا زمانی ادامه مییابد که ایران غرامت کامل خسارتها را دریافت کند. معاملهگران منتظر انتشار «آمار اولیه» S&P Global US PMI برای ماه مارس در سهشنبه هستند. (PMI یا شاخص مدیران خرید، یک شاخص سریع از وضعیت کسبوکارهاست؛ عدد بالاتر معمولاً به معنی رشد است.) در سوئیس نیز «نظرسنجی ZEW – انتظارات» برای مارس و «گزارش فصلی» بانک مرکزی سوئیس (SNB) برای فصل اول، روز چهارشنبه منتشر میشود.اختلاف سیاست بانکهای مرکزی محور اصلی میشود
از آن زمان تمرکز از ژئوپلیتیک به اختلاف مسیر سیاست پولی بانکهای مرکزی تغییر کرده است. در حالی که تنشها در خلیج فارس طی یک سال گذشته کمتر شده، عامل اصلی اکنون تفاوت چشمانداز «فدرال رزرو» (بانک مرکزی آمریکا) و «بانک ملی سوئیس» (SNB) است. حالا بهجای خبرهای نظامی، دادههای اقتصادی را برای جهت حرکت این جفتارز دقیقتر دنبال میکنند. دادههای اخیر نشان میدهد تورم آمریکا بالاخره در حال کمتر شدن است؛ آخرین عدد «CPI» (شاخص قیمت مصرفکننده؛ معیار اصلی سنجش تورم) برای فوریه 2026 برابر 2.8% اعلام شد که کمی پایینتر از انتظار بازار بود. این موضوع گمانهزنیها را بیشتر کرده که فدرال رزرو ممکن است تا سهماهه سوم به سمت کاهش نرخ بهره متمایل شود. چنین «سیاست انبساطی» (آسانتر شدن شرایط پولی، مثل کاهش نرخ بهره) معمولاً در بلندمدت فشار کاهشی بر قدرت دلار میگذارد. در مقابل، بانک ملی سوئیس نگران رشد ضعیف اقتصاد و تورم پایین است؛ تورم اخیر فقط 0.5% نسبت به سال قبل گزارش شد. SNB هفته گذشته با کاهش 25 «نقطه پایه» (هر 100 نقطه پایه = 1%؛ پس 25 نقطه پایه یعنی 0.25%) بازار را غافلگیر کرد و موضع «متمایل به کاهش نرخ» (سیاستی که به کاهش نرخ بهره گرایش دارد) خود را تقویت کرد تا فرانک بیش از حد قوی نشود. این یعنی نگهداری فرانک از نظر بازده (سود ناشی از نرخ بهره) کمتر جذاب میشود. برای معاملهگران «مشتقه» (ابزارهایی مثل اختیار معامله و قراردادهای آتی که ارزششان از قیمت دارایی اصلی میآید)، این شرایط یعنی برتری بازدهی دلار در حال کم شدن است، اما SNB هم فعالانه تلاش میکند پول خودش را ضعیفتر کند. میتوان به چیدمان موقعیتهایی برای احتمال افت قیمت یا حرکت در یک محدوده در USD/CHF از سطح فعلی حدود 0.8850 فکر کرد. خرید «اختیار فروش» میانمدت (Put Option؛ ابزاری که با افت قیمت سود میدهد) روی USD/CHF میتواند نسبت ریسک به بازده مناسبی داشته باشد تا از افت دلار که از انتظار کاهش نرخ بهره توسط فدرال رزرو میآید، بهره ببرد. با توجه به فشارهای مخالف از سمت هر دو بانک مرکزی، «نوسان ضمنی» (Implied Volatility؛ میزان نوسانی که قیمت اختیار معامله در خود منعکس میکند) ممکن است کمتر از واقعیت قیمتگذاری شده باشد. اگر انتظار داشته باشیم بازار با روشنتر شدن مسیر بانکها در نهایت با قدرت به یک سمت حرکت کند، خرید «استرادل» بلندمدت (Long Straddle؛ خرید همزمان اختیار خرید و اختیار فروش با قیمت اعمال یکسان برای سود بردن از حرکت بزرگ به هر سمت) میتواند راهبرد قابل قبولی باشد. این کار اجازه میدهد از یک حرکت بزرگ قیمت در هر جهت سود بگیریم، بدون اینکه مجبور باشیم برنده این کشمکش سیاست پولی را از قبل دقیق حدس بزنیم.
همین الان معامله را شروع کنید – اینجا کلیک کنید تا حساب واقعی VT Markets خود را بسازید
