دلار آمریکا برای دومین روز پیاپی در روز چهارشنبه افزایش یافت و نزدیک اوج‌های دو هفته اخیر در محدوده ۹۹٫۰۰ دلار باقی ماند. این رشد با معاملات محتاطانه (یعنی معامله‌گران با احتیاط بیشتر و ریسک کمتر معامله می‌کنند) پیش از نشست فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا) و توقف روند صلح آمریکا–ایران حمایت شد.

بازارها به‌طور کامل قیمت‌گذاری کرده‌اند که نرخ‌های بهره آمریکا (هزینه وام‌گیری) در روز چهارشنبه بدون تغییر می‌ماند و به احتمال زیاد تا پایان سال نیز تغییر نمی‌کند. گفته می‌شود اعضای کمیته دچار اختلاف نظر هستند و امکان «رأی مخالف» (یعنی برخی اعضا با تصمیم نهایی همراه نباشند) وجود دارد.

ابهام درباره رهبری فدرال رزرو

انتظار می‌رود جروم پاول ریاست نشستی را برعهده داشته باشد که احتمالاً آخرین نشست او به‌عنوان رئیس فدرال رزرو است. دوره او به‌عنوان «عضو هیئت‌مدیره» (Governor؛ مقام ارشد سیاست‌گذاری در بانک مرکزی) تا سال ۲۰۲۸ ادامه دارد و دونالد ترامپ از او خواسته بانک را ترک کند.

پاول گفته است تنها در صورتی به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره می‌ماند که احساس کند «استقلال فدرال رزرو» (یعنی تصمیم‌گیری بدون فشار سیاسی) در خطر است. درگیری خاورمیانه همچنان در بن‌بست است و گزارش‌ها می‌گویند ترامپ از آخرین پیشنهاد ایران خوشش نیامده، چون به موضوع هسته‌ای نمی‌پردازد.

وال‌استریت ژورنال روز سه‌شنبه گزارش داد ترامپ به دستیارانش گفته برای یک «محاصره طولانی» بر بنادر ایران (یعنی جلوگیری از رفت‌وآمد و تجارت دریایی) آماده شوند. تنگه هرمز نزدیک به دو ماه است که در آستانه بسته‌ماندن قرار دارد؛ موضوعی که قیمت نفت را حدود ۵۰٪ بالاتر از سطح پیش از جنگ نگه داشته و «ریسک‌پذیری» بازار (تمایل به خرید دارایی‌های پرریسک) را کاهش داده است.

نوسان و راهبردهای اختیار معامله

کاهش شدید تمایل به ریسک (یعنی فرار گسترده از دارایی‌های پرریسک) نسبت به آن دوره فروکش کرده است؛ بنابراین «نوسان» (Volatility؛ میزان بالا و پایین شدن قیمت‌ها) در بیشتر بازارها کاهش کرده. «نوسان ضمنی» (Implied Volatility؛ انتظاری که بازار از نوسان آینده دارد و در قیمت اختیار معامله دیده می‌شود) در جفت‌ارزهای اصلی مثل EUR/USD نسبت به اوج‌های اواخر ۲۰۲۵ پایین آمده و این موضوع «فروش پرمیوم اختیار معامله» (Options Premium؛ مبلغی که خریدار اختیار به فروشنده می‌پردازد) را به یک راهبرد جذاب تبدیل می‌کند. با توجه به اینکه شاخص نوسان CBOE یا VIX (معیار نوسان مورد انتظار بازار سهام آمریکا) اکنون حوالی ۱۵ است و در زمان بحران بالای ۲۵ بود، معامله‌گران می‌توانند سراغ راهبردهایی بروند که از کاهش نوسان سود می‌برند (یعنی وقتی قیمت‌ها کمتر جهش می‌کنند).

ترس از «رکود تورمی» (Stagflation؛ ترکیب رشد اقتصادی ضعیف با تورم بالا) که با بسته‌بودن دوماهه تنگه هرمز تشدید شده بود، تقریباً از روایت بازار حذف شده است. آن زمان قیمت نفت نزدیک ۱۲۰ دلار برای هر بشکه جهش کرد، اما «راه‌حل دیپلماتیک» در اوایل ۲۰۲۶ باعث بازگشایی سریع مسیر کشتیرانی شد. تا صبح امروز، نفت WTI (نفت خام شاخص آمریکا) آرام و نزدیک ۸۵ دلار برای هر بشکه معامله می‌شود که نشان‌دهنده عرضه مناسب در بازار است.

این ثبات در قیمت انرژی نشان می‌دهد «نوسان‌های شدید» در «مشتقات نفت» (Oil Derivatives؛ ابزارهایی مثل قراردادهای آتی و اختیار معامله که قیمتشان از نفت مشتق می‌شود) فعلاً پشت سر گذاشته شده است. خاطره جهش ۵۰٪ سال گذشته باعث شده در اختیار معامله‌های با سررسید بلندتر (Longer-dated; قراردادهایی با تاریخ انقضای دورتر) هنوز مقداری پرمیوم باقی بماند که ممکن است فرصت مناسبی برای فروش باشد. با توجه به اینکه اوپک‌پلاس (ائتلاف اوپک و متحدانش) در نشست اخیر «سهمیه تولید» خود را حفظ کرد، انتظار می‌رود نفت در «بازه مشخص» نوسان کند (Range-bound؛ نه روند صعودی پرقدرت و نه نزولی پرقدرت). این شرایط به نفع راهبردهایی مانند «آیرون کاندور» (Iron Condor؛ یک ترکیب از چند اختیار خرید و فروش که از بازار کم‌نوسان و حرکت قیمت در یک بازه سود می‌برد) روی «قراردادهای آتی نفت» (Oil Futures؛ توافق خرید/فروش در آینده با قیمت مشخص) است.

با حذف «پرمیوم ریسک ژئوپلیتیک» (Geopolitical Risk Premium؛ مبلغ اضافه‌ای که بازار به‌خاطر ریسک جنگ/تنش روی قیمت دارایی‌ها می‌گذارد) و کاهش سریع‌تر از انتظار تورم، تمرکز بازار اکنون روی مسیر سیاست‌گذاری فدرال رزرو است. نمونه آن، داده «تورم هسته» (Core CPI؛ شاخص قیمت مصرف‌کننده بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی) در سه‌ماهه اول ۲۰۲۶ است که ۲٫۹٪ ثبت شد. بازار دست‌کم یک «کاهش نرخ بهره» دیگر تا پایان امسال را قیمت‌گذاری می‌کند؛ در حالی که در نشست‌های پایانی پاول، سناریوی اصلی «ثابت ماندن نرخ» بود. معامله‌گران برای این چرخش «انبساطی» (Dovish؛ تمایل به کاهش نرخ و سیاست پولی آسان‌تر) می‌توانند سراغ «قراردادهای آتی نرخ بهره» و اختیارهای مرتبط بروند که از کاهش ادامه‌دار نرخ‌های کوتاه‌مدت سود می‌برند.