قیمت‌های «مخارج مصرف شخصی» آمریکا (PCE؛ شاخصی برای سنجش تورم بر پایه هزینه‌کرد خانوارها) در سه‌ماهه نخست، نسبت به سه‌ماهه قبل ۴.۵٪ افزایش یافت و با پیش‌بینی بازار همخوان بود. این عدد نشان می‌دهد فشارهای قیمتی در یکی از شاخص‌های اصلی تورم که فدرال‌رزرو (بانک مرکزی آمریکا) دنبال می‌کند، همچنان پابرجاست.

همسو با انتظارها، نرخ ۴.۵٪ روند تورم سه‌ماهه را مطابق برآورد اجماعی بازار (میانگین پیش‌بینی تحلیلگران) بدون تغییر نگه می‌دارد و مبنای مشخصی برای ارزیابی سیاست‌گذاری فراهم می‌کند. این داده‌ها نشان می‌دهد بازگرداندن تورم به هدف، در حالی که شرایط تقاضا در اقتصاد تغییر می‌کند، همچنان دشوار است.

تمرکز بازار به داده‌های جدید و انتظار از سیاست پولی منتقل می‌شود

عدد ۴.۵٪ تورم PCE در سه‌ماهه اول برای بازار دیگر خبر تازه‌ای نیست و در قیمت‌ها لحاظ شده است. اکنون تمرکز این است که آیا این فشار تورمی به سه‌ماهه دوم هم منتقل شده یا نه. نکته اصلی، پیش‌بینی واکنش فدرال‌رزرو در نشست ژوئن است.

تمرکز باید روی داده‌های جدید باشد؛ به‌ویژه گزارش اشتغال ماه مه که هفته آینده منتشر می‌شود و سپس شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI؛ تورم بر پایه قیمت کالاها و خدماتی که مردم می‌خرند). داده‌های ماهانه «PCE هسته» (Core PCE؛ تورم بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی) برای آوریل کمی به ۰.۳٪ کاهش یافت، اما برای تغییر مسیر سیاست پولی کافی نیست. بازار اکنون حدود ۶۵٪ احتمال می‌دهد در ژوئن یک افزایش ۲۵ واحد پایه‌ای (basis point؛ هر واحد پایه برابر ۰.۰۱٪ است، یعنی ۲۵ واحد پایه = ۰.۲۵٪) در نرخ بهره رخ دهد و این داده‌ها می‌توانند این انتظار را تقویت یا تضعیف کنند.

چیدمان استراتژی‌ها در فضای نوسان بالا و ابهام درباره فدرال‌رزرو

با توجه به این ابهام، انتظار می‌رود «نوسان ضمنی» (implied volatility؛ نوسانی که از قیمت اختیار معامله برداشت می‌شود و نشان می‌دهد بازار چه اندازه حرکت قیمت را محتمل می‌داند) در شاخص‌های سهامی مانند S&P 500 بالا بماند. شاخص VIX (معیار انتظارات نوسان بازار سهام آمریکا) حوالی ۱۹ بوده که نشان می‌دهد معامله‌گران برای حرکت قابل‌توجه بازار پس از انتشار داده‌های بعدی آماده‌اند. در این شرایط، خرید استراتژی‌های اختیار معامله مثل «استرادل» (straddle؛ خرید هم‌زمان اختیار خرید و اختیار فروش در یک قیمت اعمال، برای سود از حرکت بزرگ قیمت در هر جهت) می‌تواند جذاب باشد.

همچنین بازار «مشتقه‌های نرخ بهره» (interest rate derivatives؛ ابزارهایی که ارزش‌شان به نرخ بهره وابسته است) را زیر نظر داریم؛ به‌خصوص اختیار معامله روی قراردادهای آتی SOFR. SOFR (نرخ تأمین مالی شبانه تضمین‌شده) نرخ مرجع دلار است و قرارداد آتی آن برای پوشش ریسک و معامله روی مسیر نرخ بهره به‌کار می‌رود. این ابزارها نشان می‌دهند بازار انتظار دارد فدرال‌رزرو نرخ‌ها را برای مدت طولانی‌تری بالا نگه دارد. تجربه‌هایی مانند چرخه ۲۰۲۲ نشان می‌دهد بازار اغلب میزان جدیت فدرال‌رزرو برای مقابله با تورم ماندگار را کمتر از واقع برآورد می‌کند.

این فضا باعث واگرایی بین بخش‌های مختلف بازار می‌شود که می‌توان با اختیار معامله از آن استفاده کرد. تمرکز ما روی اختیار فروش (put؛ ابزاری برای سود بردن از افت قیمت یا پوشش ریسک) در بخش‌های رشدیِ حساس به نرخ بهره مثل فناوری و سهام مصرفیِ اختیاری است. در مقابل، بررسی اختیار خرید (call؛ ابزاری برای سود بردن از رشد قیمت یا پوشش ریسک) در بخش انرژی و صنایع در دستور کار است؛ بخش‌هایی که معمولاً در دوره‌های تورمی مقاومت بیشتری دارند.