بانک مرکزی اندونزی (Bank Indonesia) نرخ سیاستی خود را بدون تغییر در ۴.۷۵٪ نگه داشت و به‌جای «انقباض پولی» (سخت‌گیری در سیاست پولی از طریق بالا بردن نرخ‌ها)، بر ثبات روپیه اندونزی تمرکز کرد. این بانک انتظار دارد تورم در بازه هدف ۱.۵ تا ۳.۵٪ باقی بماند؛ موضوعی که با یارانه‌های سوخت (کمک دولت برای پایین نگه داشتن قیمت انرژی) پشتیبانی می‌شود.

انتظار می‌رود بانک مرکزی برای مدیریت شرایط روپیه از ابزارهای غیرنرخ بهره استفاده کند (اقداماتی غیر از تغییر نرخ بهره، مثل مداخله در بازار ارز یا مقررات نقدینگی). با ضعیف شدن رشد اقتصادی، افزایش نرخ بعید است و پیش‌بینی می‌شود سیاست پولی تا ۲۰۲۶ بدون تغییر بماند.

پیش‌بینی می‌شود نرخ‌ها تا پایان سه‌ماهه سوم امسال بدون تغییر بماند. کند شدن رشد می‌تواند به‌جای افزایش نرخ، زمینه کاهش نرخ تا پایان سال را فراهم کند.

در متن آمده است این مطلب با کمک ابزار «هوش مصنوعی» (نرم‌افزار تولید متن) تهیه و توسط دبیر بازبینی شده و به تیم FXStreet Insights نسبت داده شده است.

با نگاه به ۲۰۲۵، دیدیم بانک مرکزی اندونزی نرخ سیاستی را روی ۴.۷۵٪ نگه داشت تا ثبات ارز را بر سخت‌گیری پولی مقدم بداند. تورم به‌دلیل یارانه‌های سوخت کنترل شد، بنابراین بانک بیشتر روی ابزارهای غیرنرخ بهره برای حمایت از روپیه متمرکز بود. انتظار آن زمان این بود که نرخ‌ها ثابت بماند و اگر رشد اقتصادی نرم شود، احتمال کاهش نرخ تا پایان همان سال وجود دارد.

این انتظار برای «سیاست انبساطی» (آسان‌تر شدن شرایط پولی از طریق کاهش نرخ) محقق شد؛ از آن زمان دو بار کاهش ۲۵ واحد پایه‌ای انجام شده و نرخ سیاستی به ۴.۲۵٪ رسیده است. «واحد پایه» یعنی یک صدم درصد (۰.۰۱٪)، پس ۲۵ واحد پایه برابر ۰.۲۵٪ است. با وجود این کاهش‌ها، رشد اقتصادی همچنان متوسط مانده و آخرین ارقام سه‌ماهه اول ۲۰۲۶ رشد ۴.۹٪ نسبت به مدت مشابه سال قبل را نشان می‌دهد. این موضوع تأیید می‌کند رویکرد متمایل به کاهش نرخ (رویکردی که کمتر به افزایش نرخ فکر می‌کند) احتمالاً ادامه دارد، چون بانک تلاش می‌کند بین رشد و فشارهای ارزی تعادل برقرار کند.

روپیه اندونزی همچنان تحت فشار دلار قوی آمریکا است و حوالی ۱۶,۳۰۰ معامله می‌شود. ذخایر ارزی بانک مرکزی اندونزی (دارایی‌های ارزی برای مدیریت بازار) کمی کاهش یافته و به ۱۳۸ میلیارد دلار رسیده است؛ این یعنی بانک برای کم کردن نوسان‌ها در بازار ارز مداخله می‌کند، اما با روند کلی تضعیف ارزش پول مقابله سنگین نمی‌کند. با تورم ۲.۹٪ در ماه مارس، که کاملاً داخل محدوده هدف است، فشار داخلی زیادی برای افزایش نرخ بهره وجود ندارد.

برای معامله‌گران ابزارهای مشتقه (قراردادهایی که ارزششان از دارایی اصلی مثل نرخ ارز گرفته می‌شود)، این فضا می‌تواند به معنای فروش نوسان کوتاه‌مدت در دلار/روپیه (USD/IDR) باشد. «فروش نوسان» یعنی گرفتن موقعیت‌هایی که از کاهش نوسان یا بالا بودن قیمت نوسان در بازار سود می‌برند. مداخله‌های بانک مرکزی احتمالاً جلوی جهش‌های ناگهانی و تند نرخ ارز را در هفته‌های آینده می‌گیرد. بنابراین طراحی راهبردهایی مثل «اسپرد اختیار خرید کوتاه‌مدت» (خرید و فروش هم‌زمان اختیار خرید با سررسید نزدیک و قیمت‌های اعمال متفاوت برای محدود کردن ریسک) می‌تواند امکان دریافت «پرمیوم» (حق‌بیمه/قیمت اختیار) از «نوسان ضمنی» بالا را بدهد، در عین حال در برابر جهش بزرگ تا حدی محافظت ایجاد کند. «نوسان ضمنی» یعنی نوسانی که از قیمت اختیارها در بازار استنباط می‌شود.

با توجه به تمرکز روشن بانک مرکزی بر حمایت از رشد، انتظار برای افزایش‌های بعدی نرخ تقریباً وجود ندارد. این وضعیت «دریافت نرخ ثابت» در سوآپ‌های نرخ بهره اندونزی (IRS) را جذاب می‌کند؛ «سوآپ نرخ بهره» قراردادی برای معاوضه پرداخت‌های بهره ثابت و شناور است. چون بعید است منحنی نرخ‌ها به‌زودی سخت‌گیری جدی را قیمت‌گذاری کند. اختلاف بزرگ نرخ بهره با آمریکا «فوروارد پوینت‌ها» را بالا نگه می‌دارد؛ «فوروارد پوینت» یعنی فاصله بین نرخ نقد و نرخ قرارداد آتی ارز که معمولاً از اختلاف نرخ بهره دو کشور می‌آید، اما ریسک بزرگ‌تر شدن بیشتر آن از سمت اندونزی پایین است.

در هفته‌های آینده، داده‌های ذخایر ارزی با دقت دنبال می‌شود تا اندازه حمایت ارزی بانک مرکزی سنجیده شود. افت محسوس می‌تواند نشان‌دهنده تغییر در راهبرد مداخله باشد و احتمالاً به نوسان بالاتر منجر شود. نشست بعدی سیاست‌گذاری نیز مهم است تا مشخص شود لحن بانک به سمت «خنثی» یا حتی «حمایتی‌تر از رشد» تغییر می‌کند یا نه.