سود شرکت‌های شاخص S&P 500 در سه‌ماهه اول (Q1) تا اینجا ۱۵٪ رشد کرده است. در دو هفته نخست انتشار گزارش‌های آمریکا، ۸۴٪ شرکت‌ها سود هر سهم (EPS؛ سود به ازای هر سهم) را بالاتر از پیش‌بینی‌ها اعلام کردند، اما میزان «غافلگیری سود» (یعنی اختلاف نتیجه واقعی با پیش‌بینی) کمتر از ۲٪ بوده و پایین‌تر از میانگین‌های بلندمدت است.

راهنمایی شرکت‌ها برای سه‌ماهه دوم (Q2) و کل سال یکنواخت نیست. رشد سهام در آوریل در آمریکا گسترده‌تر شد و به سایر مناطق هم کمک کرد، اما همچنان تمرکز بازار روی شرکت‌های نیمه‌هادی، نام‌های مرتبط با هوش مصنوعی و بخشی از انرژی است، در حالی که بخش دفاعی عقب مانده است.

غافلگیری سود و پهنای بازار

انرژی بیشترین تغییر را در چشم‌انداز سودآوری داشت و از ۱۲٪- به ۱٪+ رسید. دو هفته آینده گزارش‌ها برای اینکه این بخش بتواند انتظارات را برآورده کند، مهم تلقی می‌شود.

عملکرد هوش مصنوعی بین نرم‌افزار و نیمه‌هادی‌ها دوپاره شده است. شاخص نیمه‌هادی فیلادلفیا (Philadelphia Semiconductor Index) به سقف تاریخی جدیدی رسیده است.

از نوسان نفت و ابهام‌های ژئوپولیتیک به‌عنوان فشارهای احتمالی بر برآوردهای آینده، «ضریب‌های ارزش‌گذاری» (valuation multiples؛ نسبت‌هایی مثل P/E که نشان می‌دهد بازار چند برابر سود/فروش برای سهم قیمت می‌گذارد) و «تمایل به ریسک» (risk appetite؛ میزان رغبت سرمایه‌گذاران به دارایی‌های پرریسک) یاد می‌شود. «پراکندگی بالا» (dispersion؛ فاصله زیاد بازدهی بین صنایع/سهام برنده و بازنده) نشان می‌دهد بازار تا پایان فصل بیشتر گزینشی است و رهبری گسترده‌تر بازار به ثبات نفت و کاهش ریسک درگیری وابسته است.

رشد سودآوری Q1 قوی است، اما حاشیه کمِ بالاتر بودن نتایج از پیش‌بینی‌ها یک هشدار است. با توجه به ناهمگونی راهنمایی‌ها برای ادامه سال ۲۰۲۶، بازار محتاط است؛ این موضوع در شاخص نوسان VIX (معیار ترس بازار از نوسان آینده S&P 500) دیده می‌شود که این ماه سرسختانه بالای ۱۸ مانده است. یعنی «اختیار خرید»‌ (Call option؛ حق خرید در قیمت مشخص تا تاریخ مشخص) روی شاخص‌های گسترده جذابیت کمتری نسبت به راهبردهای هدفمند دارد.

رهبری بازار بسیار محدود و عمدتاً در نیمه‌هادی‌ها و برخی شرکت‌های مرتبط با هوش مصنوعی متمرکز است. شاخص نیمه‌هادی فیلادلفیا (SOX) این هفته دوباره رکورد زد و قدرت همان بخش را نشان داد. می‌توان به‌جای خرید مستقیم، از «اسپرد اختیار خرید» (call spread؛ خرید یک اختیار خرید و هم‌زمان فروش اختیار خرید دیگر با قیمت اعمال متفاوت برای محدود کردن ریسک و هزینه) روی ETFهای نیمه‌هادی یا چند نماد پیشرو استفاده کرد تا از رشد احتمالی بهره گرفت و ریسک مشخص بماند.

راهبردهای اختیار معامله برای بازار گزینشی

ریسک اصلی همچنان نوسان نفت است؛ «قراردادهای آتی» (futures؛ قرارداد استاندارد برای خرید/فروش در آینده با قیمت مشخص) نفت WTI در آوریل به‌دلیل تنش‌های ژئوپولیتیک در بازه وسیع ۸۵ تا ۹۵ دلار نوسان داشته است. این موضوع انرژی را برای شرط‌بندی ساده روی جهت قیمت سخت می‌کند؛ بنابراین می‌توان به فروش «پریمیوم» (premium؛ قیمت اختیار معامله) از طریق «آیرون کندور» (iron condor؛ ترکیب هم‌زمان اسپرد اختیار خرید و اسپرد اختیار فروش برای سود گرفتن از حرکت محدود قیمت) روی ETFهای انرژی فکر کرد تا از حرکت رفت‌وبرگشتی بازار سود گرفت. این روش از «نوسان ضمنی» بالا (implied volatility؛ نوسانی که قیمت اختیار معامله در خود منعکس می‌کند) استفاده می‌کند بدون اینکه در معرض ریسک جهت‌دار بزرگ قرار بگیریم.

با توجه به سطح بالای پراکندگی بین صنایع برنده و بازنده، فرصت برای «معامله جفتی» (pairs trade؛ خرید یک دارایی و هم‌زمان فروش/پوشش روی دارایی دیگر برای بهره‌گیری از اختلاف عملکرد) وجود دارد؛ مثلاً خرید سهام فناوری مقاوم و هم‌زمان خرید «اختیار فروش» (put option؛ حق فروش در قیمت مشخص) روی صنایع عقب‌مانده مثل صنعتی یا دفاعی. این کار می‌تواند پرتفوی را در برابر شوک‌های کلان محافظت کند و از واگرایی عملکرد سود بگیرد.

اگر تنش‌ها کم شود و قیمت نفت زیر ۹۰ دلار تثبیت شود، احتمالاً رهبری بازار گسترده‌تر می‌شود. اما اگر ابهام ادامه پیدا کند، تمرکز باید روی استفاده از اختیار معامله برای روایت‌های رشد بلندمدت باشد؛ یعنی شرکت‌هایی با ترازنامه قوی و «قدرت قیمت‌گذاری» (pricing power؛ توان افزایش قیمت بدون از دست دادن شدید مشتری) که در شرایط سخت بهتر دوام می‌آورند.