بازارهای اوراق قرضه (بدهی) آسیا در شوک ژئوپلیتیکی (تنش و بحران سیاسی-امنیتی میان کشورها) اخیر، واکنش‌های متفاوتی نشان داده‌اند و میزان آسیب‌پذیری (ریسک ضربه‌پذیری) در کشورها یکسان نیست. این تحلیل، تغییرات «بازده» (Yield؛ یعنی نرخ سود/بازدهی اوراق) و «نوسان» (Volatility؛ یعنی شدت بالا و پایین شدن قیمت/بازده) را در چند بازار آسیایی مقایسه می‌کند. هند و اندونزی شاهد افزایش بازده اوراق بوده‌اند، اما این افزایش‌ها از آنچه در بازارهای غربی دیده شده کمتر است. بازده اوراق کره‌جنوبی فشار بیشتری را نشان می‌دهد و نوسان بالاتری دارد. بازار اوراق چین دارای چند «محافظ» (Buffer؛ یعنی عوامل حمایتی که جلوی شوک را می‌گیرند) توصیف شده، با اینکه چین واردکننده بزرگ سوخت از خاورمیانه است. سنگاپور همچنان به‌عنوان «پناهگاه امن» (Safe haven؛ یعنی جایی که سرمایه در زمان بحران به آن می‌رود) سرمایه جذب می‌کند، حتی اگر بازده‌ها به کف (نقطه کمینه) رسیده باشند. با توجه به شوک ژئوپلیتیکی اخیر، می‌بینیم بازارهای اوراق آسیایی در مسیرهای متفاوتی حرکت می‌کنند و این برای معامله‌گران «مشتقه» (Derivative؛ ابزارهایی مثل قرارداد اختیار معامله و قرارداد آتی که ارزششان از دارایی پایه می‌آید) فرصت‌های مشخصی ایجاد می‌کند. واگرایی (Divergence؛ یعنی فاصله گرفتن عملکرد بازارها از هم) که تا سال ۲۰۲۵ شکل گرفته بود، حالا سریع‌تر شده است؛ بنابراین یک روش واحد برای کل منطقه جواب نمی‌دهد. معامله‌گران بهتر است روی معاملات «ارزش نسبی» (Relative value؛ معامله‌ای که از اختلاف قیمت/عملکرد دو بازار یا دو دارایی سود می‌گیرد) تمرکز کنند تا از بزرگ‌تر شدن فاصله عملکرد این کشورها استفاده کنند. در بازارهای پربازده‌تر مثل هند و اندونزی، واکنش در مقایسه با غرب ملایم بوده است. بازده ۱۰ساله هند به حدود ۷.۵٪ رسیده، اما با جهش‌های شدید اوراق خزانه‌داری آمریکا (US Treasuries؛ اوراق بدهی دولت آمریکا) قابل مقایسه نیست. این یعنی بهتر است برای پوشش ریسک (Hedge؛ کاهش ریسک با ابزارهای مالی) از «اختیار معامله» (Options؛ قراردادی که حق خرید/فروش می‌دهد، نه اجبار) استفاده شود تا از افزایش‌های بیشتر—اما احتمالاً محدود—بازده محافظت کند، نه اینکه موقعیت‌های فروش تهاجمی (شرط‌بندی سنگین روی افت قیمت اوراق/افزایش بازده) گرفته شود. اما بازار کره‌جنوبی نشانه‌های هشدار با نوسان قابل‌توجه نشان می‌دهد. با توجه به اقتصاد صادرات‌محور آن، «نوسان ضمنی» (Implied volatility؛ نوسانی که از قیمت اختیار معامله برداشت می‌شود) در اختیارهای ارزی وون کره (Korean Won) فقط در یک ماه از ۸٪ به ۱۴٪ جهش کرده است. این وضعیت باعث می‌شود خرید اختیارها—مثل «استرادل» (Straddle؛ خرید اختیار خرید و اختیار فروش با قیمت اعمال یکسان برای سود بردن از حرکت بزرگ در هر جهت) یا «استرَنگل» (Strangle؛ مشابه استرادل ولی با قیمت‌های اعمال متفاوت و معمولاً ارزان‌تر)—راه مستقیمی برای معامله روی حرکت‌های بزرگِ مورد انتظار باشد، بدون اینکه لازم باشد جهت دقیق بازار را حدس بزنید. در مقابل، چین نقش تکیه‌گاه ثبات را دارد و بازده اوراق دولتی ۱۰ساله آن نزدیک ۲.۴٪ ثابت مانده است. این محافظت می‌تواند «قراردادهای آتی» (Futures؛ قرارداد خرید/فروش در آینده با قیمت توافقی) اوراق دولتی چین را به گزینه‌ای برای موقعیت خرید (Long؛ سود در صورت رشد قیمت) در یک معامله جفتی (Pairs trade؛ خرید یک دارایی و فروش دارایی دیگر برای استفاده از اختلاف عملکرد) در برابر موقعیت فروش (Short؛ سود در صورت افت قیمت) روی اوراق پرنوسان‌تر کره تبدیل کند. ثبات همچنین می‌تواند فرصت‌هایی برای فروش «اختیار خریدِ پوشش‌دار» (Covered call؛ فروش اختیار خرید در حالی که دارایی پایه را دارید تا درآمد حق‌بیمه بگیرید) روی ETFهای اوراق چین (ETF؛ صندوق قابل معامله در بورس) ایجاد کند تا درآمد (حق‌بیمه) به‌دست آید. سنگاپور همچنان پناهگاه امن اصلی منطقه است و ورود سرمایه باعث شده دلار سنگاپور در این فصل نسبت به یک «سبدِ وزن‌دهی‌شده بر اساس تجارت» (Trade-weighted basket؛ میانگین ارزش ارز در برابر چند ارز شریک تجاری با وزن سهم تجارت) ۲٪ تقویت شود. هرچند ممکن است بازده اوراق سنگاپور در ۳.۱٪ به کف رسیده باشد، بازی اصلی اینجا چشم‌انداز قوی ارز است. انتظار می‌رود معامله‌گران از موقعیت خرید روی دلار سنگاپور استفاده کنند تا خرید دارایی‌های پربازده‌تر—اما نسبتاً باثبات—در بخش‌های دیگر منطقه را تأمین مالی کنند.

همین الان معامله را شروع کنید – اینجا کلیک کنید تا حساب واقعی VT Markets خود را بسازید