تنش‌های رو‌به‌افزایش آمریکا و ایران، از جمله تهدیدهای مرتبط با تنگه هرمز (SoH)، ابهام درباره هرگونه حرکت به سمت صلح را بیشتر کرده است. ریسک‌های ادامه‌دار برای عرضه نفت، بر بازار ارز خارجی (FX؛ همان بازار خریدوفروش ارزها) در آسیا و دارایی‌های پرریسک منطقه فشار می‌آورد.

بازار نفت دو نکته را نشان می‌دهد: بهبود جزئی در رفت‌وآمد نفتکش‌ها از تنگه هرمز و احتمال عبور صادرات عراق از تنگه. با این حال، شرایط آینده همچنان نامطمئن است.

زمان‌بندی بازگشت عرضه

حتی اگر تنگه هرمز همین حالا کاملاً باز شود، برگشت عرضه و اثرگذاری آن در بازارها می‌تواند ۳ تا ۶ ماه طول بکشد. گفته می‌شود محصولات پتروشیمی (مواد شیمیایی و پلاستیک‌ها که از نفت و گاز تولید می‌شوند) بیشترین آسیب را می‌بینند.

این درگیری ممکن است به دلیل سه محدودیت رو به پایان برود: مهمات (ذخایر تسلیحاتی)، بازارها (فشار بازارهای مالی و انرژی)، و انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا. نتیجه نهایی همچنین می‌تواند به این بستگی داشته باشد که قیمت نفت تا چه سطحی بالا می‌رود و از چه نقطه‌ای فشارهای جدید فعال می‌شود.

با توجه به اینکه مسیر رسیدن به صلح محدود و دور از انتظار است، ریسک‌های پایدار برای عرضه نفت را محتمل می‌دانیم. این تنش‌ها حول تنگه هرمز در هفته‌های آینده بازارها را عصبی نگه می‌دارد. برای معامله‌گران، یعنی نوسان (Volatility؛ بالا و پایین رفتن شدید قیمت‌ها) حالت عادی بازار است، نه یک شوک گذرا.

برای استفاده از این فضا، خرید «اختیار خرید» (Call Option؛ قراردادی که حق خرید دارایی را با قیمت مشخص تا تاریخ مشخص می‌دهد) روی قراردادهای آتی (Futures؛ قراردادی برای خرید/فروش در آینده با قیمت از پیش تعیین‌شده) نفت برنت را اقدام محتاطانه‌تری می‌دانیم، چون قیمت‌ها برای تحویل ژوئن در حال آزمودن محدوده ۱۰۵ دلار به‌ازای هر بشکه است. «نوسان ضمنی» (Implied Volatility؛ نوسانی که از قیمت اختیار معامله برداشت می‌شود و نشان‌دهنده ترس/انتظار بازار است) در این اختیارها به بالای ۴۵٪ رسیده که نگرانی شدید بازار از اختلال عرضه را نشان می‌دهد. این روش، امکان سود از رشد قیمت را می‌دهد و سقف زیان را روشن نگه می‌دارد.

پوشش ریسک ارزهای آسیایی

در مورد ارزهای آسیایی همچنان محتاط هستیم، چون در برابر هزینه‌های بالاتر انرژی آسیب‌پذیرند. معامله‌گران مشتقه (Derivatives؛ ابزارهایی مثل اختیار معامله و قرارداد آتی که ارزششان از دارایی دیگر می‌آید) می‌توانند خرید «اختیار فروش» (Put Option؛ قراردادی که حق فروش دارایی را با قیمت مشخص تا تاریخ مشخص می‌دهد) روی ارزهایی مثل وون کره را در نظر بگیرند؛ وون از ۱,۴۵۰ به‌ازای هر دلار هم ضعیف‌تر شده است. وابستگی بالای کره‌جنوبی به واردات نفت باعث می‌شود ارزش پول این کشور عملاً شاخصی مستقیم از ریسک امنیت انرژی منطقه باشد.

حتی اگر تنگه امروز کاملاً باز شود، اثر اختلال در زنجیره تأمین (Supply Chain؛ مسیر تولید تا حمل‌ونقل و تحویل کالا) برای ماه‌ها باقی می‌ماند. بنابراین نگاه به مشتقه‌هایی با سررسید (Expiration؛ تاریخ پایان اعتبار قرارداد) ۳ تا ۶ ماهه، برای گرفتن اثر کامل اختلال منطقی‌تر است. رفت‌وآمد نفتکش‌ها را دقیق دنبال می‌کنیم، اما بهبودهای جزئی برای تغییر نگاه محتاطانه ما کافی نیست.

فشار ماندگار بر قیمت انرژی احتمالاً روی کل دارایی‌های پرریسک آسیایی سنگینی می‌کند. نفتِ گران مثل یک «مالیات پنهان» برای این اقتصادها عمل می‌کند و حاشیه سود شرکت‌ها را فشار می‌دهد. برای کاهش این ریسک نزولی، پوشش ریسک سبدهای سهامِ خریداری‌شده (Long Equity; موقعیتی که از رشد سهام سود می‌برد) با خرید اختیار فروش روی شاخص‌های بزرگ، مانند شاخص MSCI آسیا به‌جز ژاپن (MSCI Asia ex-Japan؛ شاخصی از سهام کشورهای آسیایی غیر از ژاپن)، می‌تواند راهکار مناسبی باشد.

حساب واقعی VT Markets خود را ایجاد کنید و از همین حالا معامله را شروع کنید .